Category Archives: Αρχική

Βάζουμε τα άρθρα που θα φαίνονται στην αρχική σελίδα (τα 2 ποιό πρόσφατα)
ΠΡΟΣΟΧΗ: Μην αλλάξετε το όνομα αυτής της κατηγορίας

ΚΙ ΑΛΛΗ ΣΠΕΚΟΥΛΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

Δεν μπορούσε η Karfitsa να κρατηθεί… Έστω και αργά, –αφού η εφημερίδα είναι εβδομαδιαία–, της βγήκε η σπέκουλα… Προσέξτε:

Σε άρθρο για το τραγικό ατύχημα, γράφει στον υπότιτλο:

«Ένα ακόμη θανατηφόρο ατύχημα εργαζομένου, το τέταρτο τα τελευταία χρόνια σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις της εταιρείας, μετρά η επένδυση χρυσού στην Βόρεια Χαλκιδική»

Αυτά με μεγάλα γράμματα, κάτω από τον κύριο τίτλο….

Μέσα στο άρθρο, το κείμενο αλλάζει ελαφρώς…

«Το εν λόγω ατύχημα είναι το τέταρτο θανατηφόρο που σημειώνεται σε χώρους όπου δραστηριοποιείται η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» ή οι προηγούμενες εταιρείες μέσα σε μια δεκαετία».

Προσέξτε, τα τελευταία χρόνια έγιναν μια δεκαετία… Πάμε παρακάτω…

«Το πρώτο σημειώθηκε τον Οκτώβριο 2009 όπου ο υπάλληλος Χ.Δ. έχασε τη ζωή του, λίγα χρόνια αργότερα ένας άλλος εργαζόμενος ο Π.Χ. τραυματίστηκε βαριά, τον Φεβρουάριο του 2016 ένας 52χρονος εργαζόμενος στο μεταλλείο των «Μαύρων Πετρών» με ειδικότητα γομωτή πυροδότη έχασε τη ζωή του την ώρα που βρισκόταν στην εργασία του και τέλος, ο 46χρονος υλοτόμος που καταπλακώθηκε από δέντρο.»

Πρώτη φορά ακούμε για «θανατηφόρο ατύχημα» που το θύμα «τραυματίστηκε βαριά»…

Άρα τα τέσσερα θανατηφόρα τα τελευταία χρόνια είναι τρία σε μια δεκαετία; Φτάνει ρε μάγκες η σπέκουλα με το θάνατο… Ξεφτίλα πια…

Κακό πράγμα ο θάνατος… Σε όσα χρόνια και αν συμβαίνει και όσους ανθρώπους κι αν θερίζει… Και ακόμη χειρότερο αν πρόκειται για θάνατο νέων ανθρώπων, συναδέλφων, φίλων, συγχωριανών, οικογενειαρχών… Αυτό όμως είναι το επάγγελμα του μεταλλωρύχου… Ας δούμε και τα νούμερα τα στατιστικά, όχι πως θα μας παρηγορήσουν, αλλά να πάρουμε μια ιδέα, να καταλάβουν ΟΛΟΙ τι σημαίνει μεταλλείο….

Στο άρθρο του με τίτλο «Τα ατυχήματα στον μεταλλευτικό κλάδο και οι εργολάβοι» που δημοσιεύτηκε στη διαδικτυακή εφημερίδα «Telegraph» στις 27/8/2009, με αφορμή τα επανειλημμένα δυστυχήματα στη ΛΑΡΚΟ, o συγγραφέας κ. Πέτρος Τζεφέρης μας δίνει την παρακάτω στατιστική εικόνα:

«Στην Ελλάδα κάθε χρόνο συμβαίνουν 250-300 ατυχήματα στον κλάδο, από τα οποία 5-10 περίπου είναι θανατηφόρα (ΜΟ τελευταίας 20ετίας: 7). Λαμβάνοντας δε υπόψιν το σύνολο των απασχολούμενων στον κλάδο, ο οποίος κυμαίνεται μεταξύ 15000-20000 ατόμων, προκύπτει ότι η συχνότητα των θανατηφόρων ατυχημάτων ανά 100.000 εργαζόμενους είναι περίπου 40. Τα παραπάνω αφορούν ατυχήματα στους μεταλλευτικούς και λατομικούς χώρους καθώς και το μεταλλουργικό συγκρότημα της ΛΑΡΚΟ ΓΜΜ. Α.Ε το οποίο εντάσσεται κλαδικά στον ίδιο τομέα εφόσον βρίσκεται εντός μεταλλευτικής παραχώρησης του δημοσίου.

Αν συγκριθούν τα παραπάνω με τα στοιχεία του ΙΚΑ για τα εργατικά ατυχήματα (συχνότητα θανατηφόρων ανά 100.000 εργαζόμενους) όπου η συχνότητα κυμαίνεται μεταξύ 4-5, συμπεραίνει κανείς ότι ένας εργαζόμενος στον εξορυκτικό τομέα έχει 10πλάσια πιθανότητα να πάθει θανατηφόρο ατύχημα από κάποιον που απασχολείται σε άλλη δραστηριότητα στην Ελλάδα.

Βέβαια τα συμπεράσματα αυτά είναι αναμενόμενα, λαμβάνοντας υπόψιν ότι οι μεταλλευτικοί και λατομικοί χώροι ως περιβάλλον εργασίας, παρουσιάζουν σημαντικές ιδιομορφίες, συνήθως χρησιμοποιούνται πολύ μεγάλα οχήματα, εκρηκτικά και μετακινούνται τεράστιες ποσότητες πετρώματος. Αν στα παραπάνω προστεθούν το δυναμικό και διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον καθώς και οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας, αντιλαμβάνεται κανείς την σοβαρότητα της κατάστασης αλλά και την ανάγκη για ειδικές παρεμβάσεις.

Ανάλογα είναι τα συμπεράσματα από στοιχεία που αφορούν την ΕΕ. Επισημαίνεται ότι μόνο ο αριθμός των θανατηφόρων ατυχημάτων που αφορούν τον εξορυκτικό κλάδο στην ΕΕ, είναι 5 φορές μεγαλύτερος από τον μέσο όρο των υπολοίπων κλάδων (ΕU, DG Enterprise, 2006). Στις ΗΠΑ ο δείκτης συχνότητας (ανά 100.000 εργαζόμενους) για τα θανατηφόρα ατυχήματα στον εξορυκτικό κλάδο είναι 20-30 για την τελευταία 20ετία, ενώ στην Νότιο Αφρική είναι 70-80.

Στην Κίνα ο δείκτης είναι ακόμη μεγαλύτερος, καθώς κάθε χρόνο χάνουν τη ζωή τους περισσότεροι από 6000 «μεταλλωρύχοι», σε μεταλλεία (συνήθως ανθρακωρυχεία) μικρής κλίμακας. Σύμφωνα με αναφορά του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ΔΟΕ), ο κίνδυνος θανατηφόρου ατυχήματος στα μικρά μεταλλεία ορισμένων αναπτυσσόμενων χωρών είναι μέχρι και 90 φορές μεγαλύτερος από αυτόν στα μεταλλεία των αναπτυγμένων χωρών».

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

Το αναπτυξιακό αφήγημα του Αλ. Τσίπρα στη ΔΕΘ: ΕΣΠΑ, καινοτομία, Αναπτυξιακή Τράπεζα, στρατηγικές επενδύσεις, μείωση της γραφειοκρατίας και αναπτυξιακό μοντέλο στο «μενού»

Το σήμα το έδωσε κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του, την εβδομάδα που μας πέρασε, στις εγκαταστάσεις της καπνοβιομηχανίας Παπαστράτος στον Ασπρόπυργο. Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε στις θετικές προοπτικές που δημιουργούνται μετά την ολοκλήρωση της β’ αξιολόγησης και τη δοκιμαστική έξοδο στις αγορές και σημείωσε πως η Ελλάδα είναι πλέον ένας ελκυστικός τόπος για επενδύσεις. Σε αυτό το μήκος κύματος αναμένεται να κινηθούν και οι εξαγγελίες του κατά τη διάρκεια της ομιλίας του και της συνέντευξης του στη ΔΕΘ

Λεφτά δεν έχει να μοιράσει. Επιχειρεί, έτσι, να μοιράσει ελπίδα για ι ην επόμενη ημέρα. Θα προσπαθήσει να πείσει ότι η κυβέρνησή του και, και’ επέκταση, η Ελλάδα είναι φιλική στις επενδύσεις και τις μεταρρυθμίσεις. Μια γεύση για το τι θα πει στη Θεσσαλονίκη την έχει δώσει ήδη.

Τις τελευταίες ημέρες εστιάζει τις ομιλίες του στις προσπάθειες της κυβέρνησης για την προσέλκυση κεφαλαίων και την ενίσχυση των ελληνικών επιχειρήσεων, προκειμένου να τονωθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις, αλλά και οι δημόσιες στον τομέα των υποδομών. Δεν παραλείπει να αναφερθεί στα μέτρα που έχουν ληφθεί για τη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος με το άνοιγμα αγορών και υπηρεσιών, την περαιτέρω απλοποίηση των διαδικασιών για την ίδρυση επιχειρήσεων, τη μείωση της γραφειοκρατίας και τις ευεργετικές επιπτώσεις του εξωδικαστικού συμβιβασμού.

Παραλείπει, όμως, να πει την αλήθεια. Πέρα από την επένδυση της Παπαστράτος, που μάλλον τη γνώρισε ως εταιρεία το 2015, δεν μας λέει γιατί καθυστερεί η επένδυση στο Ελληνικό, τι γίνεται με την επένδυση στις Σκουριές ή τι συμβαίνει με την επένδυση ύψους 100 εκατ. ευρώ στην Κέρκυρα.

Όπως αποκάλυψε προ ημερών το Capital, gr, η έναρξη των προκαταρκτικών εργασιών για τη δημιουργία πολυτελούς τουριστικού θερέτρου, εξοχικών κατοικιών και μαρίνας, επένδυση ύψους 100 εκατ. ευρώ, στην Κέρκυρα εμποδίστηκε σε κλίμα έντασης από εκπροσώπους και υπαλλήλους της τοπικής αυτοδιοίκησης, με αποτέλεσμα να υπάρξει παρέμβαση και των αστυνομικών Αρχών. Σημειώνεται ότι το συγκεκριμένο project αποτελεί την πρώτη άμεση, 100% διεθνή, επένδυση σε δημόσια γη τα τελευταία 15 χρόνια, στην οποία το 52% της έκτασης παραμένει ως έχει και το υπόλοιπο πολεοδομείται με συντελεστή δόμησης μόλις 0,4. Οπότε το αφήγημα του κ. Τσίπρα μπάζει νερά.

Παίζοντας με τα λόγια

Ο ίδιος φυσικά και θα υπεραμυνθεί των προσπαθειών της κυβέρνησής του. Αυτή είναι, άλλωστε, η δουλειά του. Λεφτά δεν έχει να δώσει, οπότε θα πουλήσει ελπίδα. Είτε αυτή λέγεται αναπτυξιακό σχέδιο, αναπτυξιακή τράπεζα, εξαγωγές, επενδύσεις είτε ό,τι άλλο πιστεύει ότι μπορεί να στηρίξει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την περίπτωση των εξαγωγών. Ναι, οι ελληνικές εξαγωγές σημειώνουν αύξηση (η αξία των εξαγωγών κατέγραψε το πρώτο εξάμηνο του έτους αύξηση 7,6%). Είναι, όμως, αυτή η ανάπτυξη σταθερή και ικανή να στηρίξει το εξαγωγικό story της Ελλάδας;

Άνθρωποι που ασχολούνται με τις εξαγωγές κρατούν μικρό καλάθι. Η Ελλάδα εξαρτάται κυρίως από τις αγορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πουλά επί της ουσίας commodity προϊόντα, δεν έχει χτίσει brand name και δεν έχει συγκεκριμένη στρατηγική στόχευση.

Την ίδια ώρα, προβληματίζει η ραγδαία άνοδος των εισαγωγών, η επίπτωση που έχουν αυτές στο εμπορικό έλλειμμα (αυξήθηκε κατά 20,7% στο εξάμηνο ή 16,2% χωρίς τα πετρελαιοειδή) και η καθυστέρηση στην επιστροφή Φόρου Προστιθέμενης Αξίας στις εξαγωγικές επιχειρήσεις.

Στον αέρα η αναπτυξιακή τράπεζα

Στην περίπτωση της αναπτυξιακής τράπεζας, τα πράγματα είναι ακόμα πιο θολό. Για ποιο λόγο; Γιατί, για να στηθεί μια τράπεζα, απαιτείται μετοχικό κεφάλαιο άνω των 4 δισ. ευρώ, όπως υποστηρίζουν άνθρωποι με γνώση των πραγμάτων. Μέχρι στιγμής αυτό που έχει καταφέρει να βρει η ελληνική κυβέρνηση είναι τεχνική υποστήριξη. Αρκεί; Όχι. «Χωρίς μετοχικό κεφάλαιο δεν μιλάμε για τράπεζα, αλλά και έναν φορέα consulting. Μια ομπρέλα στην οποία θα πέσουν διάφοροι φορείς, όπως, π.χ.. το Invest in Greece, το ΕΤΕΑΝ και ο ΟΑΕΠ», σημειώνει στέλεχος της αγοράς. Σύμφωνα με το ίδιο στέλεχος, το γεγονός ότι ξένα επενδυτικά κεφάλαια ή αντίστοιχες αναπτυξιακές τράπεζες δεν προτίθενται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να συμμετάσχουν στο μετοχικό κεφάλαιο με ζεστό χρήμα δείχνει ότι η προσπάθεια είναι καταδικασμένη να ναυαγήσει, να εκτροχιαστεί από τον στόχο και να μη φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Πολύς λόγος έχει γίνει και για το αναπτυξιακό σχέδιο, το οποίο σέρνεται εδώ και δυόμισι χρόνια Από αυτά που έχουν γίνει μέχρι στιγμής γνωστά, το σχέδιο προβλέπει το κράτος να «φορτωθεί» άλλους 150.000 εργαζομένους ετησίως μέσα από την υλοποίηση ενός τριετούς προγράμματος, έστω και αν αυτές οι θέσεις είναι προσωρινής απασχόλησης και ενός προκαθορισμένου κατώτατου μισθού, με συνολικό κόστος 1,5% του ΑΕΠ σε βάθος τριετίας. Δηλαδή η κυβέρνηση θέλει να δημιουργήσει έναν κομματικό στρατό μέσω της δημιουργίας 500.000 περίπου νέων θέσεων εργασίας την επόμενη τετραετία.

 

[ΠΗΓΗ: ΚΕΦΑΛΑΙΟ, του Κώστα Γιαννόπουλου, 02/09/2017]

ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΔΑΝΙΜΑΡΚΙΑΣ

Προχθές ο κος Σταθάκης εξέφρασε μέσω ΕΡΤ την πεποίθηση πως το έργο στην Χαλκιδική πρέπει απαραιτήτως να είναι καθετοποιημένο, αλλιώς δεν αξίζει τον κόπο…

Χθες ο κος Φάμελλος από την Γαλάτιστα δήλωσε πως πρέπει να έχουμε περιβαλλοντικό έλεγχο αλλιώς θα υποτιμήσουμε το αγαθό που είναι η ζωή μας. «Αλλά ταυτόχρονα επιταχύνουμε τις αδειοδοτήσεις. Το κάνουμε ταυτόχρονα (!!!)».

Μέσα στον Ιούλιο η κα Ιγγλέζη είχε δηλώσει «Πως είναι δυνατό να κάνουν εγκαίνια σε ένα μη αδειοδοτημένο εργοστάσιο, που για να πάρει την άδεια θα πρέπει να προηγηθεί ο χαρακτηρισμός των αποβλήτων και να δοθεί άδεια για τον Κοκκινόλακκα; Το υπουργείο μου έχει αναφέρει πως είναι μια μεγάλη και μακροχρόνια διαδικασία».

Αρχές Αυγούστου ο δημαρχεύων Ζουμπάς δήλωσε πως «Δεν αποδεχόμαστε την νομιμότητα γιατί ακόμα και νόμιμα θα καταστραφεί ο τόπος μας»!!!

Και ο Τόλης στο προσωπικό του μπλογκ μας πληροφορεί πως καταθέτει ακόμη μια «Αναφορά-Καταγγελία» προς τον Υπουργό κ.Σταθάκη και όλους τους αρμόδιους, με σκοπό την αποτροπή έκδοσης κάθε είδους άδειας για το έργο…

ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΩΣ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΨΙΛΟ ΓΑΖΙ;

Μήπως όλες αυτές οι καθυστερήσεις και οι αποπροσανατολιστικές δηλώσεις έχουν σκοπό να πιάσουν στον ύπνο την μεταλλευτική οικογένεια της ΒΑ Χαλκιδικής, κι εκεί που όλοι νομίζουμε πως η υπόθεση έχει πάρει το δρόμο μιας σύντομης και κοινά αποδεκτής λύσης, να βρεθούμε εκτός νυμφώνος;

Μήπως το κατέβασμα των τόνων που ακολούθησε τις δηλώσεις Καμένου έχει σκοπό να ανακόψει την αγωνιστικότητα του μεταλλευτικού κινήματος, να αποτρέψει δυναμικές κινητοποιήσεις και να απλώσει ένα πέπλο εφησυχασμού;

Μήπως η διαιτησία είναι άλλο ένα κεφάλαιο στο μυθιστόρημα της συνεχούς δημιουργίας κωλυμάτων και εμποδίων στην επένδυση, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα μόνο και μόνο για την ικανοποίηση της σκληροπυρηνικής κομματικής βάσης;.

Μήπως κάποιοι δεν θέλουν να χαλάσει το πανηγυράκι της ΔΕΘ με την παρουσία (και) ενός πλήθους μεταλλωρύχων να διεκδικούν το δικαίωμά τους στη δουλειά και το μέλλον τους κόντρα στις «αναπτυξιολογίες» που θα επιστρατεύσει το κυβερνητικό στρατόπεδο;

Πολλά τα «μήπως»… Πολλά και τα ερωτήματα που γεννώνται με κάθε νέα δήλωση κυβερνητικού στελέχους…

Οι μεταλλωρύχοι πρέπει ενωμένοι να παραμείνουν προσηλωμένοι στους στόχους τους. Η ΒΑ Χαλκιδική ήταν, είναι και θα παραμείνει μεταλλευτική… Και το «εργατικό κίνημα» δεν είναι απαραίτητα μόνο ενάντια «στην αυθαιρεσία των αφεντικών», δεν είναι αποκλειστικότητα του ΚΚΕ, ούτε της παραπαίουσας κρατικοδίαιτης ΛΑΡΚΟ… Εργατικό κίνημα είναι κι αυτό που διεκδικεί το δίκιο του εργάτη και το δικαίωμα στην εργασία… Ακριβώς η περίπτωσή μας…

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ: ΚΥΡΙΕ ΣΤΑΘΑΚΗ ΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΣΕΡΒΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

Μετά την τοποθέτηση του υπουργού Περιβάλλοντος για την ενεργοποίηση της διαδικασίας της διαιτησίας ανάμεσα στο ελληνικό Δημόσιο και την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός είναι πλέον σαφές και στον πλέον καλόπιστο, ότι το ζήτημα της μεγαλύτερης ιδιωτικής επένδυσης στη χώρα έχει αποκτήσει πλέον χαρακτηριστικά προσωπικού και όχι πολιτικού ζητήματος.

Στο εσωτερικό της κυβέρνησης φαίνεται πως αναπτύσσονται δύο προσεγγίσεις. Η πρώτη ως πιο ρεαλιστική αποσκοπεί στη συνεχή δημιουργία προσκομμάτων και εμποδίων στην επένδυση, όπως γίνεται μέχρι τώρα μόνο και μόνο στο όνομα μιας άρρωστης πραγματικότητας που τελικά δεν έχει κέρδος για κανέναν.

Η δεύτερη πιο ριζοσπαστική είναι να χρησιμοποιηθεί η διαιτησία ως διαδικασία για να ανοίξει τον δρόμο για άλλο επενδυτή, της αρεσκείας της κυβέρνησης.

Ωστόσο, οι κυβερνητικοί πριν προβούν στους απίστευτης σύλληψης ερασιτεχνισμούς μάλλον πρέπει να κοιτάζουν προς τα βόρεια της χώρας και το πως έληξε η διαμάχη της Μυτιληναίος με τη Σερβία η οποία και υποχρεώθηκε μετά από διεθνή διαιτησία να καταβάλλει στην εταιρεία αποζημίωση ύψους 40 εκατ. δολαρίων ΗΠΑ για την υπόθεση της RTB Bor.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη νοημοσύνη για να αντιληφθεί κανείς πως μετά τη δικαίωση της Μυτιληναίος, σε περίπτωση εμπλοκής με το Ελληνικό Δημόσιο η Ελληνικός Χρυσός θα επιχειρήσει να προσφύγει σε διεθνές σύστημα διαιτησίας. Ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια μπορεί να κρατήσει μια τέτοια διαδικασία και μόνο η ενεργοποίησή της, μπορεί να τραυματίσει το οικονομικό αλλά και το γεωπολιτικό προφίλ της χώρας, κάτι για το οποίο έχουμε προειδοποιήσει σε ανύποπτο χρόνο, το οποίο όμως ήδη συμβαίνει ακόμα και αν μάταια θα κουβαλήσουν τον Μακρόν στη Θεσσαλονίκη για να αποδείξουν το αντίθετο.

Κι αν μέσα στην αφέλεια τους οι υπεύθυνοι κυβερνητικοί θεωρούν ότι ξέμπλεξαν πετώντας την «πατάτα» και χαϊδεύοντας την κομματική πελατεία, μάλλον δεν ισχύει το ίδιο για αυτόν που επένδυσε και χάνει τα λεφτά του. Αν η εταιρεία καταφέρει και αποδείξει ότι πίσω από την αφαίρεση των μετοχών της υπήρχε δόλος τότε το ποσό που θα επιδικαστεί στην Ελληνική Δημοκρατία θα αφορά σε δισεκατομμύρια ευρώ.

Συνεπώς το μήνυμα προς τους αρμοδίους είναι σαφές. Κόψτε τις βλακείες, παραδειγματιστείτε από αυτά που συνέβησαν στη Σερβία διότι το παιχνίδι που παίζεται αυτή τη στιγμή δεν αφορά την Ελληνικός Χρυσός αλλά την Ελλάδα. Σε τέτοιες υποθέσεις κρίνεται η δυνατότητά της χώρας να προσελκύσει επενδύσεις ή να καταστεί περίγελως της διεθνούς οικονομικής κοινότητας. Αν δε αναγκαστεί να καταβάλλει αποζημιώσεις στην εταιρεία το ποσό που θα επιδικαστεί μπορεί να είναι τέτοιας τάξης που θα οδηγήσει τη χώρα σε νέο μνημόνιο.

Η υπόθεση Μυτιληναίος απ’ ότι πληροφορούμαι πήρε γύρω στα 12 με 15 χρόνια. Εκείνη τη στιγμή όλοι οι «νεοΣΥΡΙΖΑιοι» θα είναι στο πολιτικό τους απόγειο ακόμα και αν βρίσκονται στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Συνεπώς Tsipras & friends το πικρό ποτήρι του πολιτικού κόστος θα το πιείτε όλοι, όλο.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.rizopoulospost.com, του Σ. Ριζόπουλου, 31/8/2017]