Αντιγράφω από το άρθρο «Το στιλ της… Άγριας Δύσης υπονομεύει την ανάπτυξη στη Βόρεια Ελλάδα», από το https://www.voria.gr. Ο αρθρογράφος Γιώργος Μητράκης θίγει το θέμα της αφισοκόλλησης-επικήρυξης που εμφανίστηκε στην Β. Ελλάδα με αφορμή την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών, και την παραλληλίζει με τα έκτροπα στα οποία επιδίδονται οι antigold «αγωνιστές». Πολύ καλή τοποθέτηση. Διαβάστε το απόσπασμα. Ολόκληρο το άρθρο, εδώ:

[…] Στην Αμερική του 19ου αιώνα, την εποχή της Άγριας Δύσης, οι δουλειές γίνονταν με τα όπλα. Με τα περίστροφα και τα τουφέκια. Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι Αμερική του 19ου αιώνα, ούτε η Βόρεια Ελλάδα έχει κάποια κοινά με την Άγρια Δύση. Δύο γεγονότα του τελευταίου διαστήματος αποδεικνύουν ότι το 2019 για την Ελλάδα –και ειδικότερα για τη Βόρεια Ελλάδα- τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο προπηλακισμός του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη δίπλα στο Λευκό Πύργο και η αφισοκόλληση σε πόλεις της Β. Ελλάδος με τις φωτογραφίες των βουλευτών που προτίθενται να υπερψηφίσουν τη συμφωνία των Πρεσπών, ανήκουν στην κατηγορία των ενεργειών που υπονομεύουν –τουλάχιστον εν μέρει και σε κάποιο βαθμό- την αστική δημοκρατία. Εν μέρει, διότι οι συγκεκριμένες ενέργειες έχουν δύο φάσεις. Η πρώτη είναι αυτές καθαυτές οι ενέργειες και η δεύτερη η αντίδραση του συστήματος. Και στη μεν περίπτωση Μπουτάρη όσοι ταυτοποιήθηκαν ότι συμμετείχαν στα επεισόδια οδηγούνται ήδη στη δικαιοσύνη, μαζί με όσους θεωρούνται ηθικοί αυτουργοί. Στη δε περίπτωση της «επικήρυξης»  άρχισαν οι συλλήψεις και πιθανόν θα ακολουθήσουν διώξεις. Βέβαια μέχρι στιγμής οι συλλήψεις έγιναν για το αδίκημα της παράνομης αφισοκόλλησης, κάτι πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα. Η συγκεκριμένη κίνηση σε μια χώρα, στην οποία οι πάντες, από τον πρωθυπουργό και όλα τα κόμματα μέχρι τον Σάκη Ρουβά και όλους τους τραγουδιστές και ηθοποιούς, μπορεί να τοιχοκολλά αφίσες οπουδήποτε χωρίς τιμωρία –χωρίς ούτε καν ενόχληση- μπορεί να θεωρηθεί προκλητική και υποκριτική, να ενοχλήσει, να εκνευρίσει και να ριζοσπαστικοποιήσει κάποιους. Το θέμα, όμως, εν προκειμένω (πρέπει να) είναι το περιεχόμενο των αφισών και αν στην παρούσα συγκυρία υποκρύπτει απειλή, πίεση, εκβιασμό, εκφοβισμό ή διασυρμό. Πρόκειται, δηλαδή, σαφώς για πολιτικό θέμα, το οποίο επιχειρείται να αντιμετωπιστεί όχι ως προς την ουσία του, αλλά ως… τεχνικό ζήτημα. Πάντως, το γεγονός ότι το σύστημα αντέδρασε στις παράνομες πράξεις είναι ενθαρρυντικό, όσο και αυτονόητο. Αλλά όταν κάποιοι ανάμεσά μας φτάνουν στο σημείο να δείρουν δήμαρχο και κάποιοι άλλοι –ή μήπως οι ίδιοι;- να επικηρύξουν βουλευτές σε στυλ «wanted» κάτι δεν πηγαίνει καλά.

Όπως κατ’ επανάληψη κάποιοι που διαφωνούν με την επένδυση του χρυσού στη Χαλκιδική οργανώνουν κινητοποιήσεις στην περιοχή, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, οι οποίες δεν είναι πάντα ειρηνικές. Οι σκηνές με τα κυνηγητά και τις φωτιές που έκαναν το γύρο του κόσμου, βρίσκονται στο ίντερνετ και στα αρχεία των τηλεοπτικών δικτύων. Η αυτοδικία και το πεζοδρόμιο είναι υπαρκτά φαινόμενα, που καλό είναι να παραμείνουν στο περιθώριο. Δεν γίνεται να αποτελούν οργανικό κομμάτι της αστικής δημοκρατίας, που παρέχει δικλείδες ασφαλείας στους διαφωνούντες, όσο σοβαρά κι αν είναι τα πράγματα. Πρωτίστως στη δημοκρατία υπάρχουν οι εκλογές και τα δικαστήρια. Για να περάσουν τα μηνύματα της κοινωνίας των πολιτών υπάρχουν τα ειρηνικά συλλαλητήρια, η συλλογή υπογραφών, τα social media. Πολλοί τρόποι που προάγουν το δημόσιο διάλογο και οδηγούν στη διαμόρφωση ενός σταθερού κοινωνικού περιβάλλοντος. […]

Ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ. Ο χρόνος είναι, έλεγε η γιαγιά μου, γιατρός.

Προϊόντος του χρόνου, η οδύνη ημών -που δεν χάσαμε ανθρώπους μας στο Μάτι- θα δώσει τη θέση της στην πικρία. Την αγανάκτησή μας θα διαδεχθεί η περιφρόνηση για εκείνους που αντιμετώπισαν με τέτοια αναλγησία τη συμφορά. Η παρούσα κυβέρνηση -σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις- θα εκμετρήσει όπως-όπως το ζην. Θα εξαντλήσει σουρνάμενη τη θητεία της. Θα αποπειράται κάθε τόσο να αλλάξει την ατζέντα, θα τάζει γη και ύδωρ, θα μοιράζει ό,τι μπορεί, όπου μπορεί, μπας και αποφύγει την εκλογική συντριβή. Ώσπου κάποια ημέρα -θέλετε τον Μάιο; θέλετε τον Σεπτέμβριο του 2019;- θα οδηγηθούμε αφεύκτως στις κάλπες.

Τότε τον λόγο θα έχουμε εμείς. Οι Έλληνες πολίτες. Εμείς θα κληθούμε με την ψήφο μας να αποδείξουμε πως έχουμε βγάλει τα σωστά συμπεράσματα. Ότι μπορούμε, διδαγμένοι από το παρελθόν, να διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις ώστε -στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού- να μην επαναληφθεί μια ανάλογη τραγωδία. Ότι είμαστε επιτέλους σε θέση να επιλέξουμε μια στοιχειωδώς επαρκή πολιτική ηγεσία.

Στοιχειωδώς επαρκή ηγεσία. Δεν φαντάζομαι να σάς εκπλήσσει το πόσο χαμηλά θέτω τον πήχυ. Οι επιλογές των ψηφοφόρων κατά τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις τον έχουν ρίξει στα τάρταρα. Κοιτάζοντας την ολομέλεια της Βουλής του 2015 -και τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο- ένας παλαίμαχος δημοσιογράφος είχε σχολιάσει: “Με κλήρωση να τους διαλέγαμε, στην τύχη, το επίπεδο τους θα ήταν καλύτερο…”

Διαβάστε τα βιογραφικά των τριακοσίων.

Μετρήστε πόσοι σε όλη τους την επαγγελματική ζωή δεν έχουν κουμαντάρει ούτε ψιλικατζίδικο. Πόσοι δεν έχουν καν επαγγελματική ζωή παρά ανελίχθησαν στον θώκο του εθνικού αντιπροσώπου κολλώντας ένσημα σε κάποιο κόμμα, στα νιάτα τους αφισοκολλητές, εν συνεχεία δε στελέχη, τύποι με ένα κινητό μονίμως κολλημένο στο αυτί τους να οργανώνουν κινητοποιήσεις, να “κατεβάζουν γραμμή”, να μετράνε “κουκιά”.

Μετρήστε έπειτα πόσοι εξελέγησαν πανηγυρικά μόνο και μόνο επειδή ήταν δημόσια πρόσωπα, διάσημοι ή απλώς αναγνωρίσιμοι σε κάποιον εντελώς άσχετο με την πολιτική τομέα. Καλλιτέχνες παντός διαμετρήματος στη δύση της καριέρας τους. Τηλεπερσόνες, εξασκημένες αποκλειστικά στο να ποζάρουν και να λένε καλαμπούρια. Παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές. Μέχρι και σεξολόγους είχαμε το χιούμορ -μαύρο χιούμορ- να χρίσουμε βουλευτές.

Θυμηθείτε τέλος πόσοι απέτυχαν παταγωδώς σε όποιον ρόλο ευθύνης τούς ανατέθηκε -από υπουργείο μέχρι μικρή δημόσια επιχείρηση- και βρίσκουν εντούτοις το θράσος να ζητήσουν ξανά την ψήφο μας. Πόσοι τρεχαγυρευόπουλοι, πόσοι τύποι επιεικώς άχρηστοι στρογγυλοκάθονται επί χρόνια και ζαμάνια στις καρέκλες επειδή διαθέτουν κάποια ρητορική δήθεν άνεση, επειδή έχουν εκπαιδευτεί στο να σκυλοκαβγαδίζουν στα τηλεπαράθυρα, με ξύλινη γλώσσα, με κούφιες ρητορείες…

Τα ψηφοδέλτια κάθε κόμματος -πλην της “Χρυσής Αυγής”, η οποία αντλεί από τον υπόκοσμο- βρίθουν και θα βρίθουν από ανθρώπους και των τριών παραπάνω κατηγοριών. Από βλαχοδημάρχους, αγκιτάτορες, επαγγελματίες ευαίσθητους -η τέχνη γαρ!-, λαθρεπιβάτες της οποιασδήποτε εξουσίας. Θα υπάρχουν ωστόσο ανάμεσά τους και άνθρωποι εγνωσμένης αξίας, χειροπιαστής προσφοράς. Στον ψηφοφόρο επαφίεται να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι. Να προκρίνει εκείνους οι οποίοι διαθέτουν τα προσόντα να τον βγάλουν ασπροπρόσωπο.

Η μέχρι σήμερα εμπειρία πόρρω απέχει από το να είναι θετική. Στις τελευταίες ευρωεκλογές, ο Σταύρος Τσακυράκης -που τόσο εγκωμιάσθηκε μετά τον θάνατό του- απέτυχε παταγωδώς. Οι κυρίες Μαριέττα Γιαννάκου και Άννα Διαμαντοπούλου πλήρωσαν ακριβά τις τολμηρές πρωτοβουλίες τους στην εκπαίδευση. Ο ηρωικός καθηγητής Σάκης Καράγιωργας υποσκελίσθηκε με χαρακτηριστική ευκολία στις αρχές της Μεταπολίτευσης από ανθρώπους της νοοτροπίας Μένιου Κουτσόγιωργα. Το “άνθ’ημών Γουλιμής” που αναφώνησε ο Χαρίλαος Τρικούπης όταν στερήθηκε και τη βουλευτική ακόμα έδρα του στοιχειώνει την πολιτική μας ζωή. Δεν αποτελεί την εξαίρεση μα τον κανόνα.

Εάν έχουμε ως απλοί πολίτες ένα μερίδιο ευθύνης για το Μάτι, έγκειται στο ότι εμπιστευθήκαμε -με αυτοκτονική ελαφρότητα- τον κάθε οφθαλμοφανώς άσχετο. Τον κάθε αφερέγγυο. Τον κάθε άχρηστο.

Ας μη λησμονήσουμε μέχρι τις εκλογές το δίδαγμα της συμφοράς. Ας αποδείξουμε ότι βγάλαμε πάνω στα αποκαΐδια κάποια σωστά συμπεράσματα. Ας πρυτανεύσει στην επόμενη επιλογή μας όχι η ανεμελιά, όχι ο φανατισμός, όχι το κολλητιλίκι και η προσδοκία μιας μικρής χάρης, μιάς ατομικής εξυπηρέτησης. Αλλά η σοβαρότητα. Η αίσθηση του γενικού συμφέροντος.

Θα είναι ο καλύτερος φόρος τιμής στην εκατόμβη των αθώων.

[Σ.Σ. Τη φράση «ανθ’ ημών Γουλιμής» τη χρησιμοποιούμε στις ημέρες μας όταν θέλουμε να υποτιμήσουμε κάποιον, να τον υποβαθμίσουμε. Ειπώθηκε από τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον Απρίλιο 1895, όταν δεν εκλέχθηκε ούτε βουλευτής και στη θέση του εκλέχθηκε, με διαφορά 4 ψήφων, ο Μιλτιάδης Γουλιμής. Τότε ο μεγάλος πολιτικός διάλεξε την οδό της αυτοεξορίας και απεβίωσε τον επόμενο χρόνο στο Παρίσι.]

[ΠΗΓΗ: http://www.capital.gr/, του Χρήστου Χωμενίδη, συγγρφέα, 6/8/2018]

Τα σχόλια του πρωθυπουργού και του προέδρου της Βουλής (του Π. Πολάκη δεν έχουν τόση σημασία, ακριβώς επειδή προέρχονται από αυτόν) μετά την ομόφωνη αθωωτική απόφαση του Εφετείου για την Ηριάννα και τον Περικλή δείχνουν πώς αντιλαμβάνονται τον Θεσμό της Δικαιοσύνης, με την έννοια του ρόλου και της λειτουργίας της, οι Συρανέλ. Χωρίς η συγκεκριμένη επισήμανση να έχει οποιαδήποτε σχέση με την ουσία αυτής της υπόθεσης ή να εκφράζει κριτική διάθεση απέναντι στη σχετική απόφαση του δικαστηρίου. Από την άλλη πλευρά, όμως, επιβεβαιώνεται άλλη μία φορά ότι οι Αλ. Τσίπρας, Ν. Βούτσης, Π. Καμμένος και οι υπόλοιποι της σημερινής συγκυβέρνησης αντιμετωπίζουν τη δικαστική εξουσία με κριτήρια απολύτως πολιτικά και ακόμη περισσότερο, κομματικά. Με την έννοια ότι στην πραγματικότητα δυσκολεύονται πολύ να δεχθούν την ανεξαρτησία της, επιθυμούν διακαώς τη χειραγώγησή της και το αποδεικνύουν με κάθε ευκαιρία.

Τα σχόλια Τσίπρα και Βούτση για την υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή είναι ίσως n πιο αθώα περίπτωση, αν και κανονικά δεν έχουν κανένα λόγο δύο κορυφαίοι παράγοντες του πολιτεύματος να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δικαστικές αποφάσεις και μάλιστα με τέτοια θέρμη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το έκαναν για να διαβεβαιώσουν το αριστερό ακροατήριο, που αμφισβητεί πλέον την αριστεροσύνη τους, ότι παραμένουν… αριστεροί. Αυτό τους απασχολεί ιδιαίτερα τελευταία και όσο πλησιάζουν οι εκλογές, καθώς πολλές από τις αποφάσεις, συμπεριφορές και σχέσεις (με τους ΑΝΕΛ, π.χ.) οδηγούν σε… δεξιά συμπεράσματα. Ο πρωθυπουργός πάντως έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι διατηρεί το δικαίωμα άσκησης κριτικής και έκφρασης δυσαρέσκειας για δικαστικές αποφάσεις με τις οποίες διαφωνεί, άρα και ευαρέσκειας εφόσον συμφωνεί. Άλλο βέβαια να κρίνουν οι πολίτες και άλλο η εκτελεστική εξουσία να διεκδικεί συνεχώς μία σχέση υπακοής και χειραγώγησης της δικαστικής εξουσίας προς αυτήν, όπως έχει εξασφαλίσει α Ερντογάν και επιθυμεί ο Τραμπ.

Η «περίεργη» αντίληψη των Συρανέλ περί της διάκρισης των εξουσιών, που αποτελεί βασικό πυλώνα του δημοκρατικού πολιτεύματος, δεν προκύπτει μόνο από δηλώσεις αξιωματούχων της κυβέρνησης. Προκύπτει και από συμπεριφορές σε ποικίλα θέματα, όπως η αντιπαράθεση με το ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες, n υπόσχεση του πρωθυπουργού προς τον Ερντογάν την επικαλείται ο Τούρκος πρόεδρος χωρίς να τη διαψεύδει κατηγορηματικό το Μαξίμου για την άμεση παράδοση των οκτώ αξιωματικών, ασχέτως αν δεν υλοποιήθηκε, η χρησιμοποίηση της Δικαιοσύνης στην υπόθεση Novartis για να σπιλωθούν πολιτικοί αντίπαλοι, η έμμεση αλλά σαφής απειλή προς Μητσοτάκη ότι θα τον μπλέξουν με τη Δικαιοσύνη, η πίεση του Π. Καμμένου με τη βοήθεια του Ν. Βούτση (αυτός ειδικά θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός) να επέμ βει εισαγγελέας στην απόπειρα εισβολής στο γραφείο του Κ. Κατσίκη, πριν αποδειχθεί ότι επρόκειτο για… Ρουβίκωνες.

Αντίθετα, δεν εκδηλώθηκε ευαισθησία, αφού ο πρωθυπουργός έχει αυτοανακηρυχθεί υπερασπιστής του κοινού περί δικαίου αισθήματος, για την απαράδεκτη διαιώνιση της δίκης των μελών της Χρυσής Αυγής για τη δολοφονία του Π. Φύσσα, τον ανελέητο κατατρεγμό του Ανδρ. Γεωργίου, τη συχνή δικαστική επιείκεια απέναντι σε «μπαχαλάκηδες» των λεγόμενων συλλογικοτήτων, ή την αθώωση του Π. Καμμένου για την προτροπή «λιντσαρίσματος» του Πάχτα. Αναμφίβολα, λοιπόν, n αντίληψη της κυβέρνησης Συρανέλ περί Δικαιοσύνης και δικαστικής εξουσίας ουδεμία σχέση έχει και με προσχήματα περί αντικειμενικότητας ή εφαρμογής των νόμων. Είναι πολλά τα τρωτά στη λειτουργία της Δικαιοσύνης με ευθύνη των λειτουργών της, αλλά είναι επίσης βέβαιο ότι οι Συρανέλ τη βλέπουν σαν «εργαλείο» προς κομματική χρησιμοποίηση.

[ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, του Άγγελου Στάγκου, 01/07/2018]

Νέα «αριστερά» κόλπα από την ευφάνταστη Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής… Μετά τον πόλεμο ανακοινώσεων με την ΟΝΝΕΔ Χαλκιδικής σχετικά με την συμμετοχή ή όχι αρκετού κόσμου στο συλλαλητήριο στα Νέα Μουδανιά, μαθαίνουμε κι εμείς οι αδαείς πως ο σχολιασμός ενός γεγονότος από την ιστοσελίδα μιας πολιτικής παράταξης, όπως η ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής, δεν επέχει θέση ανακοίνωσης, αλλά απλώς την αναρτούν εκεί τα… παιδιά για να περνάει η ώρα, λες και είναι μια σελίδα facebook μιας μαθήτριας γυμνασίου που αναρτά την άποψή της για το τελευταίο επεισόδιο του… Survivor. Δεν έχει καμία βαρύτητα…

Βέβαια από την άλλη, αν τα ίδια τα μέλη της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής νομίζουν πως αυτή είναι η αξία της ιστοσελίδας τους και οι απόψεις και γνώμες που αναρτώνται δεν είναι να τις παίρνει και κανείς στα σοβαρά, έτσι θάναι… (Προσωπικά ποτέ δεν αμφέβαλλα πως ήταν κάπως διαφορετικά…).