Tag Archives: ενεργεια

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΑΠΟ “ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ”

Το ενεργειακό ενδιαφέρον έχει στραφεί εδώ και πολύ καιρό στην περιοχή της Μεσογείου. Οι Μεσογειακοί υδρογονάνθρακες, εφόσον η παρουσία τους επιβεβαιωθεί, θα συμβάλλουν στην ενεργειακή στήριξη της ΕΕ. Μεγάλες εταιρείες υδρογοναθράκων έχουν αρχίσει να στρέφουν το ενδιαφέρον τους προς τη Μεσόγειο∙ η πιθανή παρουσία υδρογοναθράκων στη Μεσόγειο προσδίδει γεωπολιτικές διαστάσεις και απαιτούνται λεπτοί χειρισμοί ώστε να επιτευχθεί το μέγιστο εθνικό συμφέρον σε συνεργασία με άλλες Μεσογειακές χώρες.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς όλες οι πλευρές εντός Ελλάδας να έχουν αντιληφθεί τις θετικές επιπτώσεις για τη χώρα από την αξιοποίηση των υδρογοναθράκων. Επιπτώσεις σε οικονομικό, κοινωνικό και κυρίως γεωπολιτικό επίπεδο: η Ελλάδα θα καταστεί ισχυρή χώρα.

Ωστόσο κατά καιρούς εκφράζονται διάφορες απόψεις στη χώρα μας οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνουν τις γεωπολιτικές διαστάσεις του παίγνιου των υδρογοναθράκων στη Μεσόγειο. Οι «οικολογικές» αυτές απόψεις θεωρούνται παρωχημένες καθώς χρησιμοποιούν τα ίδια και τα ίδια αναμασημένα επιχειρήματατης δεκαετίας του ’80.

Οι κεκαλυμένες αυτές απόψεις φαίνεται πως φυτρώνουν ωσάν τα μανιτάρια και προέρχονται συνήθως από οικολογικές οργανώσεις-βιτρίνες (;) με ευφάνταστες και βαρύγδουπες ονομασίες. Δυστυχώς, οι οικολόγοι εμμέσως πλην σαφώς, φαίνεται πως παίζουν πλέον (είτε ηθελημένα είτε αθέλητα) γεωπολιτικό ρόλο στα τεκταινόμενα στην περιοχή της Μεσογείου.

Όταν όλες σχεδόν οι χώρες της Μεσογείου επιζητούν την αξιοποίηση των υδρογοναθράκων ώστε να ευημερήσουν οι λαοί τους πώς εξηγείται το γεγονός οι οικολογικές οργανώσεις να επιζητούν τη μη-αξιοποίηση των Μεσογειακών υδρογοναθράκων; Οι μόνοι οι οποίοι έχουν (όλως τυχαίως) την ίδια άποψη με τους οικολόγους είναι αυτοί οι οποίοι θα χάσουν οικονομικά από την αξιοποίηση των Μεσογειακών υδρογοναθράκων.

Στο παίγνιο της αξιοποίησης των υδρογοναθράκων της Μεσογείου παρατηρείται ίσως μία σύμπτωση συμφερόντων μεταξύ κρατών(;)που θα απωλέσουν οικονομικά οφέλη σε περίπτωση που αξιοποιηθούν οι Μεσογειακοί υδρογονάνθρακες, ορισμένων διεθνών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και του… «οικολογικού» κινήματος.

Σε αυτό το σημείο ας αναφερθεί ο όρος της “γεωπολιτικής οικολογίας” («eco-geopolitics»): δηλαδή η ηθελημένη χρήση του επιχειρήματος της προστασίας του περιβάλλοντος ή της περιβαλλοντικής ασφάλειας (κατ’ευφημισμός οικολογία) ως εργαλείο για τη επιβολή/επίτευξη συγκεκριμένων γεωπολιτικών στόχων-συμφερόντων συγκεκριμένων κρατών.

Το παρόν άρθρο δεν υπονοεί κάτι συγκεκριμένο. Απλώς βάζει στο παίγνιο και την πιθανότητα να υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού… “DARK SIDE OF THE MOON” λοιπόν.

 

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.gr, Αναδημοσίευση από defence-point.gr, 1/2/2018]

ΠΩΛΗΣΗ ΛΙΓΝΙΤΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΔΕΗ ΜΕ Η ΧΩΡΙΣ ΟΡΥΧΕΙΑ

Όλος ο τύπος αναφέρεται στην επικείμενη πώληση λιγνιτικών Μονάδων (ΑΗΣ) της ΔΕΗ χωρίς να διευκρινίζει κατά πόσον θα συμπεριληφθούν στην πώληση και Ορυχεία.

Κάποιοι σημειώνουν το κενό αυτό στην πληροφόρηση, το οποίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό μιας και τα ορυχεία καταλαμβάνουν σημαντικές εκτάσεις, στις οποίες, εάν δεν γίνει η κατάλληλη αποκατάσταση μετά το πέρας της εκμετάλλευσης, θα δημιουργηθούν σοβαρά περιβαλλοντικά προβλήματα που θα επιβαρύνουν τις επερχόμενες γενεές.Τα ορυχεία απασχολούν την πλειοψηφία του προσωπικού της ΔΕΗ στις περιοχές των λιγνιτωρυχείων

Ο λιγνίτης είναι ο κύριος παράγοντας κόστους των ΑΗΣ και έτσι το κόστος του καθορίζει την ένταξη μιας μονάδας στο διασυνδεδεμένο σύστημα της χώρας.

Είχαμε από τριετίας επισημάνει (1) το υψηλό κόστος του ελληνικού λιγνίτη, το οποίο ήταν τότε το υψηλότερο στην Ευρώπη, διπλάσιο του ανταγωνιστού Mini Maritsa Iztok στην Βουλγαρία. Παράλληλα, η τιμή του φυσικού αερίου έπεσε με αποτέλεσμα, σε κάποιες περιόδους , να εντάσσονται στην παραγωγή του ρεύματος οι λιγνιτικοί ΑΗΣ μετά από εκείνους του φυσικού αερίου. Η απαξίωση αυτή της λιγνιτικής ηλεκτροπαραγωγής θα οδηγήσει στην πώληση των μονάδων έναντι συμβολικού τιμήματος (ό,τι δεν βγάζει λεφτά ή προκαλεί ζημία δεν έχει αξία).

Επειδή η λειτουργία των ορυχείων επηρεάζει μεγάλο εκλογικό σώμα, η διατήρησή τους υπό «κρατική» ιδιοκτησία, με παράλληλη πώληση σταθμών, φαντάζει μια διαδικασία που έχει μικρότερο πολιτικό κόστος. Τη μη πώληση των ορυχείων είναι δυνατόν να επιθυμούν και οι περισσότεροι των αγοραστών είτε διότι δεν ασχολούνται με τα ορυχεία είτε διότι δεν επιθυμούν να εμπλακούν με τα δύσκολα και φτωχά ελληνικά λιγνιτωρυχεία. Το μοντέλο αυτό το βλέπουμε υλοποιούμενο στη γειτονιά μας, Κόσοβο, Βουλγαρία και εσχάτως στη Σερβία.

Στην περίπτωση αυτή, η τροφοδοσία των σταθμών θα είναι εξασφαλισμένη (και με ποινικές ρήτρες για ποιότητες και ποσότητες λιγνίτη) μέσω συμφωνιών πώλησης λιγνίτη μεταξύ των «κρατικών» λιγνιτωρυχείων και του «ιδιώτη» παραγωγού. Βέβαια, για να εντάσσονται οι πωληθείσες μονάδες θα πρέπει η τιμή του καυσίμου (λιγνίτη) να είναι σε ανταγωνιστικά επίπεδα, ενώ σήμερα το κόστος λέγεται ότι είναι διπλάσιο. Συνεπώς, το ορυχεία θα δουλεύουν με σημαντικές ζημιές και οι απολύσεις, μαζί με τη δραματική μείωση των μισθών, φαίνονται μονόδρομος. Παράλληλα, λόγω των κακών οικονομικών, η περιοχή που φιλοξενεί τα ορυχεία θα χάσει οποιαδήποτε ωφέλεια.

Η λειτουργία της λιγνιτικής ηλεκτροπαραγωγής είναι απαραίτητη για την ασφάλεια τροφοδοσίας της χώρας με ηλεκτρική ενέργεια. Συνεπώς, η Κυβέρνηση έχει δύο επιλογές:

αποδεχόμενη ότι δεν μπορεί να μειωθεί το κόστος του λιγνίτη, να προστατεύσει και να επιδοτήσει μια «κρατική» λιγνιτική ηλεκτροπαραγωγή, ή να προσπαθήσει να μειώσει το κόστος του λιγνίτη ώστε η σχετική ηλεκτροπαραγωγή να αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό.

Η δεύτερη επιλογή είναι προφανώς η καλύτερη αλλά μπορεί να υλοποιηθεί καλύτερα από μια ιδιωτική επιχείρηση που θα περιλαμβάνει και σταθμούς και ορυχεία. Αυτή η επιχείρηση θα είναι επίσης πιο δυναμική στην επίτευξη κάποιων απαραίτητων εξαιρέσεων σε κανονισμούς της ΕΕ (2) ώστε να τερματισθεί απρόσκοπτα η λιγνιτική εκμετάλλευση με παράδοση της επιφάνειας του εδάφους ξανά στις συνήθεις δραστηριότητες.

[ΠΗΓΗ: http://www.oryktosploutos.net/, του Δρ. Μάριου Λεονάρδου, τ. Διευθυντή Σχεδιασμού και Απόδοσης Ορυχείων / ΔΕΗ , 29/3/2017]

ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

17284422

Δεν είναι μόνο η οικονομική αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που δημιουργούνται ενόψει των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους για το αν θα καταλήξουν σε νέα συμφωνία. Είναι, κυρίως, η αίσθηση ασυνέχειας του κράτους και αναθεώρησης όλων των δεδομένων, στα οποία βασιζόταν μέχρι σήμερα το επενδυτικό ενδιαφέρον, που αλλάζει ριζικά τη στάση των επενδυτών προς την Ελλάδα. Αυτό αναφέρουν κύκλοι της αγοράς, που διαπιστώνουν ότι το παγωμένο από καιρό επενδυτικό ενδιαφέρον είναι πλέον ανύπαρκτο. Η επιφυλακτικότητα που κυριαρχούσε μέχρι πρότινος εξελίσσεται σε απόλυτη άρνηση στην υλοποίηση επενδύσεων μέχρι νεωτέρας, μέχρι οι όροι του παιχνιδιού να καθοριστούν πάλι και να αποσαφηνιστεί η στάση της νέα κυβέρνησης στα θέματα των αποκρατικοποιήσεων, το φορολογικό, τα επενδυτικά κίνητρα, σημειώνουν χαρακτηριστικά. Το κόστος αυτής της καθυστέρησης με άγνωστο αποτέλεσμα είναι μεγάλο, καθώς δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι επενδύσεις που προγραμματίζονται αρχικά να γίνουν στην Ελλάδα και τελικά παγώνουν… θα ξαναγίνουν αν σταθεροποιηθεί το κλίμα. Το πιθανότερο είναι ότι οι επενδυτές, που αποθαρρύνονται σήμερα από τις αβεβαιότητες και τις αλλαγές, θα προχωρήσουν επενδύοντας σε κάποια άλλη χώρα και η Ελλάδα ίσως να τους έχασε οριστικά, αναφέρει ο Μάριος Κυριάκου, επικεφαλής της KPMG.

Κύκλοι της αγοράς επιβεβαιώνουν σε όλους τους τόνους αυτή την αλλαγή στάσης των επενδυτών. «Είχαμε κλεισμένες συμφωνία για την πώληση τριών ξενοδοχείων σε Κρήτη, Ρόδο και Αθήνα προεκλογικά, και σήμερα όλα τα σχέδια “παγώνουν”», σημειώνει γνωστός διαμεσολαβητής επενδύσεων στον τουριστικό χώρο. Το ίδιο, όμως, συμβαίνει και σε άλλους κλάδους, όπως στην Ενέργεια, όπου προετοιμαζόταν μια συμφωνία με ένα διεθνές fund για την επένδυση στην ανάπτυξη δικτύου διανομής LΝG στα νησιά. «Πλέον, δεν το συζητάνε, σκέφτονται να αναπτύξουν το δίκτυο στη Σερβία», σημειώνει εκπρόσωπός τους.

Οι παραχωρήσεις πετρελαίου: Βάσει του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, οι όποιες έρευνες για υδρογονάνθρακες θα γίνουν με βάση το μοντέλο συμβάσεων PSA (production sharing agreements). Πρόκειται για το μοντέλο που ακολουθείται σε χώρες όπως η Γκάνα, η Νιγηρία, η Βενεζουέλα, αλλά και σε χώρες της Ασίας, σύμφωνα με το οποίο το κράτος συμμετέχει με μια δική του εταιρεία στις κοινοπραξίες που ερευνούν και εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα. Αντίθετα, το μοντέλο που μέχρι σήμερα ακολουθούσε η Ελλάδα και το οποίο θέλει να αλλάξει η κυβέρνηση είναι αυτό που εφαρμόζεται σε πιο προηγμένες δυτικές χώρες και αγορές, όπου τα κοιτάσματα παραχωρούνται για έρευνα και εκμετάλλευση σε κοινοπραξίες έναντι ενοικίου (royalties), με το κράτος να εισπράττει ένα σταθερό έσοδο (και τη φορολογία) επί του τζίρου. Μια τόσο μεγάλη αλλαγή είναι φυσικό να αποτελεί από μόνη της αρκετό λόγο για την αλλαγή στάσης των ξένων επενδυτών, πέρα από τις άλλες αβεβαιότητες για την οικονομία και τη συμφωνία στο Eurogroup. Έτσι, δεν πρέπει να εξέπληξε πολλούς η απόσυρση του ενδιαφέροντος της Enel, αλλά και ακόμη τριών μεγάλων διεθνών εταιρειών οι οποίες είχαν εξετάσει το ενδεχόμενο συμμετοχής τους στον ελληνικό διαγωνισμό για τους υδρογονάνθρακες στη δυτική Ελλάδα , της Shell, της γαλλικής Total και της ισπανική5 Repsol. Η ιταλική Enel ήταν η τελευταία διεθνής εταιρεία στην οποία προσέβλεπε η ελληνική πλευρά, προκειμένου να εμφανίσει έναν διεθνή παίκτη στον διαγωνισμό για τα κοιτάσματα στη Δ. Ελλάδα. Μάλιστα, η Enel αποσύρθηκε, παρά το γεγονός ότι ο διαγωνισμός ξεκίνησε με πρωτοβουλία της συγκεκριμένης εταιρείας, που εκδήλωσε ενδιαφέρον για τις τρεις περιοχές (σύμφωνα με τη νομοθεσία, αν εκδηλωθεί ενδιαφέρον για έρευνα σε συγκεκριμένη περιοχή, τότε προκηρύσσεται διαγωνισμός για την πρόσκληση και άλλων ενδιαφερομένων). Σύμφωνα με πληροφορίες, η Enel επρόκειτο να συμμετάσχει στον διαγωνισμό σε κοινοπραξία με τα ΕΛΠΕ, ενώ για την απόσυρση του ενδιαφέροντός της επικαλέστηκε το ενδεχόμενο αλλαγής της φορολογίας. Η αλλαγή στάσης της νέας κυβέρνησης στο θέμα των αποκρατικοποιήσεων, εκτός από το μπλοκάρισμα που φέρνει στις επενδύσει που προγραμματίζονταν (Ελληνικό, Σκουριές, αεροδρόμια), στέλνει ένα μήνυμα φόβου σε όλους τους εν δυνάμει μελλοντικούς επενδυτές. Όπως αναφέρει η Lamda Development, «οι δηλώσει του κ. υπουργού (η αναφορά σε “σκανδαλώδη εξαγορά”) στέλνουν ένα αποθαρρυντικό μήνυμα προς τους μακροπρόθεσμους ιδιώτες διεθνείς επενδυτές, που τόσο χρειάζεται η χώρα μας». Οι επιπτώσεις της παύσης επενδύσεων που έχουν δρομολογηθεί και της αποθάρρυνσης άλλων στην οικονομία είναι σαφείς, όπως και η απώλεια θέσεων εργασίας που προκαλούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Σκουριές, όπου 1.986 άμεσα εργαζόμενοι κινδυνεύουν να βρεθούν στον δρόμο, αν σταματήσουν οι εργασίες στα μεταλλεία χρυσού. Το ορυχείο, ταυτόχρονα, συντηρεί πάνω από 3.000 εργαζομένους έμμεσα, από υπηρεσίες, οπό εργολαβίες από καταστήματα τα οποία λειτουργούν λόγω της ύπαρξης των εργαζομένων στα μεταλλεία.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ, 14/02/2015

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ, ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΧΤΕΣ

Screen Shot 2013-07-21 at 12.24.58 μ.μ.

Το παρακάτω διάγραμμα απεικονίζει την παραγωγή αργού πετρελαίου των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια. Όπως βλέπετε και εσείς, είναι σε άνοδο.

diagramma

Σύμφωνα με γνωστή πρόσφατη ανάλυση του International Energy Agency, οι ΗΠΑ αναμένεται να γίνουν ο μεγαλύτερος παραγωγός αργού (ξεπερνώντας την Σαουδική Αραβία) το 2017 και ο μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου, ξεπερνώντας την Ρωσία το 2015. Οι εκτιμήσεις επίσης κάνουν λόγο ότι έως το 2030 οι ΗΠΑ θα είναι ενεργειακά ανεξάρτητες και θα είναι και εξαγωγείς αργού.

Το ερώτημα είναι, πως θα είναι ο κόσμος με τις ΗΠΑ να μην έχουν την ανάγκη κανενός για ενέργεια; Για παράδειγμα, ο λόγος που οι ΗΠΑ έχουν πολύ μεγάλη παρουσία στις χώρες του κόλπου (στρατιωτική και μη), έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει με την προστασία αυτών των ενεργειακών πηγών έναντι μιας γενικότερης αποσταθεροποίησης της περιοχής. Όταν μελλοντικά οι ΗΠΑ δεν θα έχουν ανάγκη την περιοχή για ενέργεια, θα εξακολουθούν να έχουν μεγάλη στρατιωτική παρουσία στις χώρες του κόλπου;

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το μεγαλύτερο μέρος του εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ οφείλεται στην εισαγωγή πετρελαίου και λαμβάνοντας υπόψη ότι ίσως πολλές εταιρείες στο μέλλον (αμερικάνικες στο εν λόγω παράδειγμα) επαναφέρουν γραμμές παραγωγής στις ΗΠΑ, οι ΗΠΑ ίσως θα έχουν και πλεόνασμα στο εμπορικό ισοζύγιο. Αν πράγματι γίνει αυτό την επόμενη δεκαετία, πως θα είναι ο κόσμος με ένα πάρα πολύ ισχυρό δολάριο (στο βαθμό που γίνουν αυτά που προαναφέρθηκαν), αφού η Κίνα σε μερικά χρόνια δεν θα είναι και τόσο δημοφιλής επενδυτικός προορισμός, διότι το κόστος έχει αυξηθεί και δεν συμφέρει πλέον τόσο πολύ (για ορισμένους κλάδους τουλάχιστον);

Στη συνέχεια υπάρχει και το ερώτημα που θα είναι οι τιμές του πετρελαίου έως τότε. Θα είναι χαμηλότερες από σήμερα ή σε υψηλότερα επίπεδα; Θα έχει άραγε μειωθεί τόσο πολύ το κόστος εγκατάστασης φωτοβολταϊκών, που σε συνδυασμό με την αυξημένη παραγωγή πετρελαίου των ΗΠΑ, θα έχει μειωθεί πάρα πολύ η τιμή του αργού;

Αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι ότι την επόμενη δεκαετία ο κόσμος θα έχει αλλάξει τόσο πολύ, που δεν θα πιστεύουμε τα μάτια μας. Εμείς εδώ τι κάνουμε; Τα έχουμε λάβει όλα αυτά υπόψη; Έχουμε κάποιο πλάνο και κάποιο σχέδιο; Ας πούμε ότι αύριο μειώνεται η τιμή του πετρελαίου στα $50 (λέμε τώρα…), τι θα απογίνουν οι ενεργειακές έρευνες στην Ελλάδα; Θα καταφέρουμε να πείσουμε κάποιους να αναλάβουν το ρίσκο να συνεχίσουν την εξόρυξη ή θα μπουν στον πάγο όλα αυτά;

Θα μου πείτε, εδώ προσπαθούμε να κάνουμε διαχείριση της κατάστασης από μέρα σε μέρα, το τι θα γίνει σε 10 χρόνια μας μάρανε; Η απάντηση είναι ναι και αυτό μας μάρανε, διότι αν πριν από 10 χρόνια η πολιτική ηγεσία έκανε τέτοιες ερωτήσεις, ίσως να είχαν ξεκινήσει οι έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο από τότε, και ίσως σήμερα να είχαμε ροή. Και ενώ σήμερα ο κόσμος αλλάζει και στην επόμενη δεκαετία θα έρθουν τα πάνω κάτω, εμείς συζητάμε ακόμα για το ωράριο των καταστημάτων της Αθήνας και πως όλοι αυτοί που θέλουν η ΕΡΤ να συνεχίσει με το προηγούμενο καθεστώς, θα σταματήσουν την κατάληψη και θα βγουν από τα κτίρια…

άρθρο Του Γιώργου Καισάριου, (freepen.gr)