Tag Archives: πολιτική

O ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΜΗΛΙΕΡΗΣ

Το αγγλόφωνο ατόπημα του Αλέξη Τσίπρα με την ουρά της καμήλας είναι κάτι που, άθελά του ή μη, ταιριάζει στην πολιτική του τέχνη: ένα διαρκές τρολάρισμα το οποίο ήταν κυρίαρχο και στο ταξίδι του στις ΗΠΑ, ακόμα και στις κουβέντες του με τον Τραμπ. Ή μάλλον ιδίως σε αυτές.

Είπε λοιπόν ο Αλέξης στο Ινστιτούτο Brookings ότι φάγαμε την καμήλα και ότι μας μένει η ουρά, αλλά είπε την ουρά όχι «tail», σαν αυτή δηλαδή του γαϊδάρου που στην ομιλία του έγινε καμήλα, αλλά «queue» σαν την ουρά που περιμένουμε στην εφορία ή στην τράπεζα και γελάσαμε πάλι με τα αγγλικά του. Γελάσαμε, ή μελαγχολήσαμε με τις γνώσεις του Πρωθυπουργού της χώρας, οι οποίες μάλιστα εκτέθηκαν σε διεθνές ακροατήριο. Αλλά δεν σταθήκαμε στο γεγονός ότι από το 2013 την ίδια παροιμία ακούμε, την έλεγε συχνά -στα ελληνικά με μενού τον γάιδαρο- ο Αντώνης Σαμαράς. Και τέσσερα χρόνια έπειτα, εξακολουθούμε να τρώμε την ίδια ουρά.

Είναι και αυτό μια τέχνη του Αλέξη Τσίπρα. Τόνοι φαιάς ουσίας ξοδεύτηκαν -και συνεχίζουν να ξοδεύονται- για να χλευάσουμε τα ανεπαρκή αγγλικά του, στερώντας μας την κατανόηση ότι τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά είμαστε στην ίδια κατάσταση, με ευθύνη και δική του, αν όχι αποκλειστικά δική του. Με έναν παράδοξο τρόπο η επικοινωνία παίζει και πάλι τον καταπραϋντικό ρόλο της.

Αλλωστε δεν είναι μόνο η καμήλα. Οποιος παρακολούθησε την ομιλία του στο φημισμένο Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον είδε έναν άνθρωπο χυμένο σε μια πολυθρόνα, να κρεμάει τα χέρια του στην πλάτη της, να μιλάει και να αστειεύεται σαν να βρίσκεται στο καφενείο του Αθαμανιού στην Αρτα – που λογικά θα πρέπει να έχει πολυθρόνες αν αναλογιστείς πόσο κουράζονται χορεύοντας καγκελάρη.

Και δεν είναι μόνο η γλώσσα του σώματος που συχνά-πυκνά επανέρχεται, είτε κάθεται αμήχανος δίπλα στον Ομπάμα και στον Ολάντ, είτε συζητώντας στο Brookings Institution. Είναι και το τι λέει. Ολα ένα αστείο, ένα χορατό, ένα γέλιο, μια αμελετησιά στα όρια του γελοίου.

Οταν, λέει, ο πρόεδρος των ΗΠΑ τον ρώτησε για τις σχέσεις της Ελλάδας με το Ιράν, ο δικός μας τού απάντησε ότι «είχαμε ένα προβληματάκι πριν από 3.000 χρόνια αλλά από τότε τίποτα». Αν υπήρχε λίγο περισσότερο κέφι θα του φώναζε και ένα «this is Spartaaaa!», αλλά μάλλον επιστράτευσε τη γνωστή του αυτοσυγκράτηση.

Ο Τραμπ μπορεί να εκτίμησε το χαβαλέ του συνομιλητή του. Αλλά για να μην τρελαθούμε, το να σε εκτιμά ο Τραμπ δεν είναι κάτι θετικό, τουναντίον. Κι όμως οι «κυβερνητικές πηγές» θριαμβολογούσαν πόσο «καλή χημεία» είχαν μεταξύ τους οι δύο άνδρες και πόση κατανόηση υπήρχε ανάμεσά τους!

Μιλάμε για έναν πρόεδρο των ΗΠΑ που μέσα σε εννέα μήνες: έχει επιχειρήσει να καταργήσει την όποια δημόσια κοινωνική ασφάλιση υπήρχε στη χώρα του υπέρ των αδυνάμων, έχει προωθήσει ό,τι ρατσιστικό και αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο μπορεί να περάσει από το τελευταίο ανθρωπιστικό ανάχωμα της αμερικανικής Δικαιοσύνης, έχει ταυτίσει τους ακροδεξιούς νεοναζί με τους αντιρατσιστές, έχει γελοιοποιήσει διεθνείς οργανισμούς, χαϊδεύει τα πυρηνικά του όπλα απειλώντας με ένα ολοκαύτωμα, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι αποδεδειγμένα μισογύνης και σεξιστής.

Με αυτόν τον τύπο -που ναι, είχε δίκιο τον Μάιο του 2016, όντως είναι «διαβολικός»- ο κ. Τσίπρας είχε λέει «εξαιρετική χημεία». Και οι κυβερνητικές πηγές μετέδιδαν ενθουσιασμένες πως «η αλήθεια είναι ότι στις ΗΠΑ, όσο και αν έχουμε ασκήσει κριτική περί ιμπεριαλισμού κλπ, υπάρχει ένα επίπεδο ελευθερίας που δεν υπάρχει αλλού στον κόσμο, και για αυτό ακριβώς ο Πρωθυπουργός μίλησε για κοινές αξίες». Πού ακριβώς τις βρήκε τις κοινές αξίες με την Αμερική του Τραμπ ο κ. Τσίπρας;

Εκτός και αν πάλι ήταν μια πλάκα. Διόλου απίθανο. Εδώ μπροστά στον Πάπα Φραγκίσκο έλεγε ανέκδοτα σεφερλιδικού επιπέδου για τον προκαθήμενο της Καθολικής Εκκλησίας που τον φέραμε στη Λέσβο γιατί το Προσφυγικό είναι ένα «καθολικό» πρόβλημα.

Ο κ. Τσίπρας είναι ένας θαυμαστής του «Μεγάλου Τιμονιέρη». Που πάει στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο και φωνάζει «venceremos». Που συζητάει με τον Τραμπ για τον πόλεμο που κάνουν και στους δυό τους τα «κακά» μέσα ενημέρωσης. Και που μετά τρέχει να συζητήσει για Ευρώπη και δανεικά με τη Μέρκελ και τον Μακρόν.

Ολα ένα τρολάρισμα, ένα επιφανειακό πέρασμα χωρίς τον απαραίτητο βαθμό σύνδεσης. Που έχει βέβαια και αυτό την πολιτική χρησιμότητά του: ο Αλέξης μοιάζει να είναι ένας από τους ψηφοφόρους (του). Ο μέσος όρος του Ελληνα, για τον οποίο τα μισά είναι πλάκα και τα άλλα μισά έχθρες, ο μέσος όρος με τα κουτσά-στραβά αγγλικά και τα ελληνικά της «Κόπρου του Αυγέα (sic)» και της «εξαιτίας του γεγονός (sic)». Ο μέσος όρος που επιχειρηματολογεί μόνο με συνθήματα και τσιτάτα για τα social media – υπό αυτήν την έννοια τα βρίσκει απολύτως με τον Τραμπ.

Λογικά άλλωστε και η καμήλα δεν είναι καμιά τυχαία. Είναι από το γνωστό καραβάνι που προχωρά.

 

[ΠΗΓΗ: http://www.protagon.gr , του Αλέκου Παπαναστασίου, 20/10/2017]

ΕΞΩ ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ…

Ο τελευταίος σταθμός της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ ήταν  το Ινστιτούτο Brookings όπου έδωσε και την προγραμματισμένη ομιλία του. Είπε βέβαια τα αναμενόμενα και τα τετριμμένα περί «ανάκαμψης με κοινωνική πολιτική και δημοκρατία»… Τα γνωστά κλισέ κυριάρχησαν στο λόγο του πρωθυπουργού: «Η Ελλάδα επιστρέφει στο προσκήνιο, εισέρχεται σε μια νέα εποχή, αφήνοντας πίσω της όσα την έφεραν σε κρίση, διαψεύδοντας τους οπαδούς της λιτότητας». Λες και βρισκόμασταν σε προεκλογική συγκέντρωση…

Απόδειξη όμως του ότι οι «ξένοι» παρακολουθούν προσεκτικά τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, και ειδικά όσα αφορούν τον τομέα της οικονομίας, ήταν η ερώτηση προς τον κο Τσίπρα για τις επενδύσεις με συγκεκριμένα παραδείγματα, όπως το αναπτυξιακό έργο στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού και η δραστηριότητα εξόρυξης της Eldorado Gold.  Ρωτήθηκε ευθέως αν τα έργα είναι μπλοκαρισμένα από την γραφειοκρατία ή από άλλους παράγοντες.

Τελικά για το έργο στο Ελληνικό ο πρωθυπουργός δήλωσε πως θα ξεκινήσει πιθανότατα την άνοιξη, ενώ για την Eldorado περιορίστηκε στο υπονοούμενο «δεν είμαστε χώρα τρίτου κόσμου. Όλοι πρέπει να σέβονται τους κανόνες, το Σύνταγμα και το νόμο…».

Κατά λέξη δήλωσε ότι «κάθε επένδυση είναι ξεχωριστή και δεν πρέπει να συγχέεται […] Παραδέχομαι ότι υπάρχει τεράστια γραφειοκρατία στην Ελλάδα, αλλά δεν είμαστε χώρα τρίτου κόσμου. Όλοι πρέπει να σέβονται τους κανόνες, το Σύνταγμα και το νόμο. Ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα στη χώρα είναι το περιβάλλον […] Αλλά συμφωνώ ότι έχουμε προβλήματα που πρέπει να επιλύσουμε, έχουμε δημιουργήσει ένα νόμο που δημιουργεί ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον για 10 χρόνια, έχουμε μια ταχεία διαδικασία για στρατηγικές επενδύσεις, ψηφιοποιούμε τη δημόσια διοίκηση», ανέφερε, αποφεύγοντας την ευθεία απάντηση για τις επενδύσεις με γενικολογίες.

Ο κος Τσίπρας εξήγησε ότι ένα από τα προβλήματα είναι ο φόβος των δημοσίων υπαλλήλων να αντιμετωπίσουν την ευθύνη των επενδυτικών σχεδίων, προσθέτοντας ότι μερικές φορές πρέπει να εξετάσει θέματα με τους φακέλους των επενδύσεων ο ίδιος ή οι υπουργοί του για την απεμπλοκή της διαδικασίας.

Στη συνέχεια έσπευσε να αλλάξει θέμα συζήτησης πηγαίνοντας στην αναγγελθείσα συμφωνία Ελλάδος-ΗΠΑ για την αναβάθμιση του στόλου των ελληνικών F-16.

Έξω καλά πάμε λοιπόν…

Δείτε εδώ την ομιλία του κου Τσίπρα στο Brookings Institution.

 

ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΝ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΟΤΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΣΤΡΙΨΕ ΤΟ ΤΙΜΟΝΙ;

Είναι σαφές, πλέον, ότι ο πρωθυπουργός το Μέγαρο Μαξίμου και η στενή ομάδα των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ έχουν αποφασίσει να στρίψουν το τιμόνι της διακυβέρνησα προς τη σοσιαλδημοκρατία, την Ευρώπη, τις επενδύσεις και τη δημοκρατία. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους παλικαρισμούς μετά τα δύο Μνημόνια που υπέγραψαν και ένα τρίτο που έχουν μπροστά τους, το καλοκαίρι του 2018. Το πρώτο βήμα έγινε στη ΔΕΘ με την αλλαγή φρασεολογίας στον τομέα των επενδύσεων και τις επισκέψεις σε επιχειρήσεις.

Για να δικαιολογήσουν, μάλιστα, τη «στροφή στο ρεαλισμό» μιλούν, πλέον, για «υγιείς επενδύσεις» κατηγορώντας τους προηγούμενους ότι έκαναν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι χωρίς περιβαλλοντικούς όρους και άδειες αρχαιολόγων και δασαρχών.

Παλιά, συνηθισμένη τακτική. Κατηγορώ τον αντίπαλο για να μην στοχοποιηθώ εγώ γι’ αυτό που κάνω…

Επί Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ η επένδυση στο Ελληνικό ήταν ξεπούλημα σε ξένα (funds) και ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ό,τι μπορούσε για να την ακυρώσει. Τώρα που κατάλαβαν το λάθος τους τη βαφτίζουν «υγιή επένδυση», για να την υλοποιήσουν.

Μετά τη γνωμοδότηση των αρχαιολόγων η επένδυση «ξεπλύθηκε» στα μάτια του κάθε συριζαίου και μπορεί, πλέον, να εγκριθεί από μια «αριστερή» κυβέρνηση. Το ίδιο θα γίνει σιγά σιγά και με την επένδυση χρυσού στη Χαλκιδική. Μέχρι σήμερα, οι Καναδοί κατηγορούνταν ότι κάνουν την επένδυση με όρους «far west». Τώρα που σφίγγει ο κλοιός και κινδύνευε να ματαιωθεί το έργο, σιγά-σιγά η φρασεολογία των υπουργών αλλάζει, για να μπορέσουν να ξεπεραστούν οι αντιδράσει των φανατικών που δίχασαν τη Χαλκιδική.

Αυτή την αλλαγή στρατηγικής βλέπουν μεγάλοι οικονομικοί παρά γοντες, επιχειρηματίες και τραπεζικά στελέχη, και μιλούν, ανοιχτά πλέον, για την ανάγκη εξάντλησης της τετραετίας από την κυβέρνηση, ώστε να μην διαταραχθεί –έστω και για λίγους μήνες παραπάνω– η σταθερότητα στην Οικονομία.

Νωπές είναι οι μνήμες άλλωστε, από το καλοκαίρι του 2015. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.

Η άλλη πλευρά, όμως, δείχνει ότι παρά την ανάγκη που υπάρχει για οικονομική σταθερότητα, στην κυβέρνηση και στο ΣΥΡΙΖΑ πολλά είναι εκείνα τα στελέχη που προσπαθούν ακόμη και τώρα να διατηρήσουν τον μανδύα του αντιμνημονιακού, που αντιστέκεται στο μεγάλο κεφάλαιο και στους Ευρωπαίους.

Είναι όλοι αυτοί που δεν έχουν καταλάβει ότι ο πρωθυπουργός και το στενό επιτελείο του έχουν αποφασίσει να αλλάξουν ρότα, για να μπορέσουν να παραμείνουν στην εξουσία.

Είναι όλοι αυτοί, μεταξύ των οποίων και υπουργοί, που κάνουν –ακόμη και τώρα– εμπρηστικές δηλώσεις εναντίον συγκεκριμένων επενδύσεων και επιχειρηματιών. Δεν υλοποιούν τα προαπαιτούμενα, ώστε να μπορέσει να αρχίσει η Γ’ Αξιολόγηση. Δεν εκδίδουν συντάξεις και κάνουν αλχημείες για να μπορούν να εμφανίζουν πλεονάσματα στους εκπρόσωπους της τρόικας

Είναι όλοι αυτοί που δεν αντιδρούν για την κατάργηση του ΕΚΑΣ και τους πλειστηριασμούς που αρχίζουν, αλλά μπορούν και ανοίγουν μέτωπο με την Εκκλησία για την αλλαγή ταυτότητας φύλου των ανηλίκων και για τα προβλήματα που αφορούν μόνο μειονότητες.

Με ρυθμούς που πηγαίνει το κυβερνητικό έργο η Γ’ Αξιολόγηση θα είναι θαύμα αν κλείσει τον Φεβρουάριο. Και με τις υστερήσει που υπάρχουν στα έσοδα θα είναι θαύμα αν δεν μπουν νέα μέτρα και το 2018.

 

[ΠΗΓΗ: ΒΡΑΔΥΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, του Ιορδάνη Χασαπόπουλου, 07/10/2017]

 

ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΕΠΙ ΣΥΡΙΖΑ; ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ…

Τη Λυδία Κονιόρδου δεν την γνωρίζω προσωπικά. Υποθέτω ότι είναι καλή ηθοποιός. Καλή υπουργός αμφιβάλλω σφόδρα. Είναι, βλέπετε, και αυτό το βίντεο που τη δείχνει να διώχνει με επιδέξιες κινήσεις την “κακή ενέργεια” (ή τα “κακά πνεύματα”; δεν είμαι σίγουρος…) από την κεφαλή ενός δυστυχή, που με έχει επηρεάσει. Αλλά πάλι ίσως και να είμαι και προκατειλημμένος. Τι ξέρω εγώ από “πρανική θεραπεία”; Και ο κύριος στο περίφημο βίντεο δεν δηλώνει μετά ανακουφισμένος; Άρα, ποιος είμαι εγώ για να τον αμφισβητήσω; Σε κάθε περίπτωση, στο Ελληνικό η κ. Κονιόρδου υποδύεται την υπουργό. Άρα, λίγο το κακό…

Τον Νίκο Φίλη τον γνωρίζω. Εδώ και 35 χρόνια… Νομίζω ότι υπήρξε ΣΥΡΙΖΑ πριν καν δημιουργηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Κυοφορούσε τον “λαϊκό ριζοσπαστισμό” καιρό πριν την “τερατογένεση”… Γι’ αυτό και καθόλου δεν με εξέπληξε η παρουσία του Νίκου Φίλη έξω από το υπουργείο Πολιτισμού, την ώρα που συνεδρίαζε το ΚΑΣ για την επένδυση του Ελληνικού. ΣΥΡΙΖΑ 100%. (Αν και δεν γνωρίζουμε αν συμμετείχε στα συνθήματα των οπαδών του αρχιτέκτονα Μπελαβίλα, που φώναζαν εν χορώ “το Ελληνικό ανήκει στον λαό”…).

Ο Νίκος Φίλης ήταν παρέα με το τσούρμο της Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού (μόνο η Ζωή έλειπε…), κάτι παλιόφιλους της Λαϊκής Ενότητας του Λαφαζάνη και του κινήματος “Δεν Πληρώνω”, μαζί με κάτι “ούλτρα” αριστερούς αρχαιολόγους και αρχιτέκτονες του συλλόγου “Κολλημένα Μυαλά”.

Ούτε οι δηλώσεις του με εξέπληξαν. ΣΥΡΙΖΑ 100%. Ο Νίκος Φίλης δεν θέλει την επένδυση (και δεν το κρύβει). Αλλά δεν το λέει ανοιχτά. Το λέει στα “μουλωχτά”. ΣΥΡΙΖΑ 100%. Λέει, για παράδειγμα, ότι “η επένδυση πρέπει να γίνει με σεβασμό και όχι κατά παρέκκλιση του αρχαιολογικού νόμου”. Ότι προβλέπει δηλαδή και το μνημόνιο συνεργασίας Ελληνικού-Δημοσίου. Το αυτονόητο… Τότε γιατί διαδηλώνει για το αυτονόητο; Ρωτήστε τον Δημ. Στρατούλη. (Όχι την Κονιόρδου. Λείπει στο εξωτερικό…) Εκτός αν πιστεύει ο Ν. Φίλης και η λοιπή κομπανία ότι το ΚΑΣ εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ντόπιας και της ξένης ολιγαρχίας και σπεύδουν να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στα σκοτεινά σχέδια της αντίδρασης (δεν το αποκλείω…).

Ο Ν. Φίλης και οι λοιποί αριστεροί μνημονιακοί βουλευτές έχουν παρελθόν με την επένδυση. Με την υπονόμευση της επένδυσης, για να εξηγούμαστε. Και ερωτήσεις έχουν καταθέσει για να κηρυχθεί το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης αρχαιολογικός χώρος, και κινητοποιήσεις έχουν σιγοντάρει και τα εσωκομματικά νήματα έχουν κινήσει για να μπλοκάρουν την επένδυση. Βέβαια ο Ν. Φίλης και οι λοιποί της “οπισθοδρομικής κομπανίας” έχουν ψηφίσει τη σύμβαση στη Βουλή και έχουν ψηφίσει τη συμφωνία και στο Πολιτικό Συμβούλιο. No problem. Κάτι σαν το μνημόνιο του Σκουρλέτη. Το ψηφίζουμε, το εφαρμόζουμε (ή κάνουμε ότι το εφαρμόζουμε) αλλά δεν το πιστεύουμε (προσλαμβάνουμε από την πίσω πόρτα)…

ΣΥΡΙΖΑ 100%. Η στάση του πραγματικού ΣΥΡΙΖΑ συνοψίζεται στη δήλωση Φίλη για το Ελληνικό: “Όταν κάποιος έχει ένα ενδιαφέρον να επενδύσει, τα μετράει όλα και αποφασίζει. Τίποτα δεν είναι που να αιφνιδιάζει τους επενδυτές για το Ελληνικό. Όλα ήταν γνωστά”.

Δηλαδή: Θες να επενδύσεις; Το σκέφτηκες καλά; Θες να επενδύσεις επί ΣΥΡΙΖΑ; Κακό της κεφαλής σου… Τα ήθελες, τα έπαθες.

ΣΥΡΙΖΑ 100%. Όπου η πολιτική είναι ένα ρεσιτάλ υποκρισίας και μια διαρκής διαχείριση συμβόλων. Ρεσιτάλ υποκρισίας όπου η υπονόμευση της επένδυσης γίνεται (και λέγεται) στα μουλωχτά και επενδύεται με ιδεολογικές και τεχνικές περικοκλάδες. Και μια διαρκής διαχείριση συμβόλων και συμβολισμών. Τι κι αν η κοινωνία και η οικονομία διψούν για επενδύσεις και θέσεις εργασίας. Τι κι αν η επιστροφή στην ανάπτυξη απαιτεί δεκάδες δισ. ξένων επενδύσεων. Τι κι αν τα περίφημα “αρχαία” είναι ένα παραμύθι σκοπιμοτήτων ιδεοληπτικών αντιδραστικών. Η Αριστερά του Ν. Φίλη και του ΣΥΡΙΖΑ δίνει ηρωικές μάχες. Μάχες ενάντια στα συμφέροντα, τις μεγάλες εταιρείες και τα μεγάλα έργα. Γι’ αυτό υπάρχει. Για να δίνει συμβολικές μάχες εναντίον υποτιθέμενων εχθρών. Χωρίς εχθρούς, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει. Είναι καρικατούρα.

Όπως και η φιλοεπενδυτική στροφή του Αλ. Τσίπρα…

Υ.Γ.: Το πιο ωραίο το άφησα για το τέλος. “Ντεντέκτιβ” δημοσιογράφοι του σύμπαντος ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψαν και μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας. Η επένδυση στο Ελληνικό δεν κινδυνεύει επειδή καθυστερεί δυο χρόνια να ξεκινήσει και επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ (και οι αρχαιολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ και του Ανταρσύα) υπονομεύουν τα σχέδια του επενδυτή. Όχι. Υπάρχει και άλλο σενάριο. Είναι πιθανό, λέει, “να μεθοδεύεται ένα ναυάγιο της επένδυσης είτε για αντικειμενικούς λογους (έλλειψη ρευστότητας της εταιρείας) είτε για πολιτικούς και οικονομικούς λογους” (επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης μεταξύ της εταιρείας και μιας άλλης, πιο πρόθυμης κυβέρνησης. Βλ. Εφημερίδα των Συντακτών, 29/9).

 

[ΠΗΓΗ: capital.gr , του Μανόλη Καψή, 30/9/2017]