Tag Archives: εξορύξεις

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΕΞΟΡΥΚΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΟΥ ΚΛΑΔΟΥ

Ο κλάδος εξόρυξης και μετάλλων ανακάμπτει μετά από μια από τις πιο δύσκολες περιόδους γι’ αυτόν εδώ και δεκαετίες.

Ο κλάδος εξόρυξης και μετάλλων ανακάμπτει μετά από μια από τις πιο δύσκολες περιόδους γι’ αυτόν εδώ και δεκαετίες. Η αστάθεια των αγορών και η κάμψη των τιμών των βασικών προϊόντων δημιούργησαν μια νέα κανονικότητα, όπου οι περικοπές κόστους, η αυτοματοποίηση και η λειτουργική αποδοτικότητα είναι ζωτικής σημασίας.

Εν τω μεταξύ, κλαδικά ζητήματα που σχετίζονται με τη ρύθμιση, τον γεωπολιτικό κίνδυνο, τα νομικά όρια στη χρήση φυσικών πόρων, τον ακτιβισμό των μετόχων και τον δημόσιο έλεγχο έχουν δημιουργήσει πρόσθετες προκλήσεις. Αν και πιστεύουμε ότι η ζήτηση για ορυκτά θα αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, υπάρχουν αρκετές τάσεις που θα καθορίσουν ποιοι τύποι εξορυκτικών εταιρειών θα επικρατήσουν στο μέλλον. Οι ακόλουθες τάσεις, μεταξύ άλλων, θα διαμορφώσουν τον εξορυκτικό και μεταλλευτικό κλάδο.

Μετάβαση σε μια οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα

Η ζήτηση για τα περισσότερα ορυκτά εκτιμάται ότι είναι υψηλή για να επιτευχθεί η ενεργειακή μετάβαση. Αν και τα ορυκτά καύσιμα έχουν συμβάλει στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου σε όλο τον κόσμο από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα, οι σχετικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου έχουν οδηγήσει σε υπερθέρμανση του πλανήτη. Προκειμένου να αποφευχθούν θερμοκρασίες που θα έχουν καταστροφικές συνέπειες για τον πλανήτη, οι χώρες πρέπει να φροντίσουν μέχρι τα μέσα του αιώνα ώστε τα ενεργειακά τους συστήματα να έχουν χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Δεδομένου ότι τα συστήματα ενέργειας και μεταφορών χαμηλών εκπομπών είναι μεγαλύτερης έντασης ορυκτών σε σχέση με τα αντίστοιχα συστήματα που βασίζονται στα ορυκτά καύσιμα, η μετάβαση προσφέρει μια μεγάλη ευκαιρία για τον μεταλλευτικό τομέα. Ταυτόχρονα, ο εξορυκτικός κλάδος θα πρέπει να μειώσει τις δικές του εκπομπές. Οι μεταλλευτικές εταιρείες που τροφοδοτούν τις δραστηριότητές τους με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, λειτουργούν με στόλο φορτηγών που κινείται με ηλεκτρικό ρεύμα ή υδρογόνο, και ενσωματώνουν την ανακύκλωση στις αλυσίδες αξίας τους θα είναι σε θέση να πουλήσουν σε τιμή premium ορυκτά με χαμηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα.

Πρόσβαση στους πόρους

Οι εταιρείες θα χρειαστεί να πάνε μακριά για να βρουν ορυχεία. Καθώς οι ορυκτοί πόροι παγκόσμιας κλάσης σε περιοχές χαμηλού κινδύνου εξαντλούνται, οι επιχειρήσεις εξόρυξης πρέπει είτε να αποκτήσουν νέες τεχνολογίες εξόρυξης και επεξεργασίας, είτε να εγκατασταθούν σε απομακρυσμένες περιοχές όπου η εξορυκτική βιομηχανία δεν ήταν οικονομικά βιώσιμη μέχρι σήμερα. Η αυτοματοποίηση και η ψηφιοποίηση θα οδηγήσουν σε πιο στοχευμένη και αποτελεσματική εξόρυξη, η οποία θα μπορούσε να ενισχυθεί περαιτέρω μέσω τεχνολογικών καινοτομιών σε τομείς όπως η επιτόπια απόπλυση (διαδικασία εξόρυξης που χρησιμοποιείται για την ανάκτηση ορυκτών όπως ο χαλκός και το ουράνιο μέσω γεωτρήσεων σε ένα κοίτασμα), η κατακρήμνιση πατώματος (μια τεχνική εξόρυξης μετάλλων που χρησιμοποιεί τη βαρύτητα για την εκμετάλλευση ορυκτών συγκεντρώσεων που βρίσκονται σε μεγάλο βάθος) ή η βιολογική εξόρυξη (μια τεχνική για την εξόρυξη μετάλλων από μεταλλεύματα και άλλα στέρεα υλικά χρησιμοποιώντας συνήθως προκαρυωτικά ή μύκητες).

Νέοι τρόποι χρηματοδότησης της εξόρυξης

Καθώς οι επιχειρήσεις εξόρυξης προσπαθούν να περιορίσουν τον κίνδυνο, τα νέα μοντέλα χρηματοδότησης και παραγωγής θα γίνουν πιο συνηθισμένα. Αφού η ζήτηση από την Κίνα πυροδότησε την έκρηξη των βασικών εμπορευμάτων κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, οι τιμές κατέρρευσαν και οι επιχειρήσεις εξόρυξης αναγκάστηκαν να επικεντρωθούν στη μείωση των λόγων χρέους και στη βελτίωση των ισολογισμών τους. Αναπτύχθηκαν εναλλακτικές λύσεις χρηματοδότης που μειώνουν την επιβάρυνση των ισολογισμών των επιχειρήσεων εξόρυξης. Για να διαμοιραστεί ο κίνδυνος από νέα έργα εντάσεως κεφαλαίου, αυτές οι λύσεις χρηματοδότησης είναι πιθανό να συνεχίσουν να αναπτύσσονται. Οι εταιρείες μπορούν επίσης να επιδιώξουν την ανάπτυξη κοινοπραξιών παρόμοιων με εκείνες που παρατηρούνται στον τομέα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, προκειμένου να μειώσουν την έκθεσή τους σε συγκεκριμένο έργο ή δικαιοδοσία, ενώ μπορούν επίσης να εξετάσουν συμφωνίες παροχής υπηρεσιών.

Ένα κοινωνικό συμβόλαιο για την εξόρυξη

Η δημιουργία πραγματικών ωφελειών για τις κοινότητες κοντά σε ορυχεία θα είναι το κλειδί για επιτυχημένα νέα έργα. Η απόκτηση «άδειας λειτουργίας» από τις τοπικές κοινότητες έχει αναδειχθεί σε πρόκληση για τη μεταλλευτική βιομηχανία τα τελευταία χρόνια. Πολλά προτεινόμενα έργα έχουν απορριφθεί και δραστηριότητες έχουν διακοπεί λόγω διαμαρτυριών. Με πολυάριθμα ορυχεία να φτάνουν προς το τέλος της λειτουργίας τους, με ανεπαρκή χρηματικά ποσά που προορίζονται για αποκατάσταση, με νέα έργα εξόρυξης να αυξάνουν το αποτύπωμα του κλάδου χωρίς να παρέχουν απαραίτητα πρόσθετες ευκαιρίες απασχόλησης σε τοπικό επίπεδο λόγω αυτοματοποίησης, και με την αυξημένη επιβάρυνση των υδάτινων πόρων, η τοπική αντίθεση στην εξόρυξη είναι πιθανό να αυξηθεί εάν δεν αναπτυχθούν νέα επιχειρηματικά μοντέλα που να ωφελούν τις πληγείσες κοινότητες.

[ΠΗΓΗ: https://www.fortunegreece.com, των Nicolas Maennling & Perrine Toledano, 31/3/2019]

Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΙΓΓΛΕΖΗ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΙΑΤΗ!

44_largeΑν εξαιρέσουμε τον εξαιρετικά μακρύ πρόλογο (και προφανώς ανούσιο, αλλά χρήσιμο προς antigold κατανάλωση) στην απάντηση της κυβερνητικής βουλεύτριας Κατερίνας Ιγγλέζη προς τον υπεύθυνο της ΔΗ. ΣΥ. σε θέματα ενέργειας, περιβάλλοντος και υποδομών Γιάννη Μανιάτη και δώσουμε λίγη περισσότερη προσοχή στον… επίλογο της τότε γίνεται αντιληπτό ότι τον δικαιώνει εμμέσως, πλην σαφώς, αναφορικά με τα όσα της καταλόγισε στην ομιλία του στην Αρναία την περασμένη Παρασκευή.

Για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται ο Γιάννης Μανιάτης επέκρινε την Κατερίνα Ιγγλέζη για το γεγονός, ότι 3 φορές μέσα σε 2 χρόνια ζήτησε εγγράφως από εκείνη ως πρόεδρο της επιτροπής περιβάλλοντος της βουλής να συζητηθεί το ζήτημα της αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου με τις αυστηρότερες περιβαλλοντικές προδιαγραφές χωρίς εκείνη να μπεί καν στη διαδικασία να του απαντήσει έστω για τους τύπους.

Λέει λοιπόν η Κατερίνα Ιγγλέζη στην απάντηση της: “Κλείνω με την αναφορά του κ. Μανιάτη  στην Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας του Περιβάλλοντος στην οποία είμαι πρόεδρος. Η επιτροπή περιβάλλοντος ασχολήθηκε και ασχολείται με πολύ σημαντικά περιβαλλοντικά θέματα και είναι στον προγραμματισμό της και η συζήτηση για τον ορυκτό πλούτο. Ο κ. Μανιάτης, όμως, λάμποντας δια της απουσίας του, δεν μπορεί  να έχει άποψη για τις εργασίες της επιτροπής, η οποία παρεμπιπτόντως δεν μπορεί να δώσει λευκή επιταγή σε κάθε είδους εξορυκτική δραστηριότητα.”

Αν αφαιρέσουμε τα περιττά και στον επίλογο, η πρόεδρος της επιτροπής περιβάλλοντος αναγκάζεται να δεσμευτεί τόσο δημοσίως όσο και εγγράφως πλέον ότι η συζήτηση για τον ορυκτό πλούτο και την αξιοποίηση του ή μη θα γίνει, καθώς όπως λέει είναι στον προγραμματισμό της επιτροπής.

Μένει να διαπιστώσουμε, αν θα τηρηθεί αυτός ο προγραμματισμός και αν θα γίνει αυτή η πολύ κρίσιμη συζήτηση, με ποιους όρους και με ποιους συμμετέχοντες ως ειδικούς.

Θα δούμε δηλαδή μέλη του antigold συστήματος να παριστάνουν τους ειδικούς και την συζήτηση να διεξάγεται με όρους ημερίδας του SOS Χαλκιδική…;;;

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.gr, 24/02/2017]

ΔΕΝ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΣΤΟ ANTIGOLD.ORG

0A535424602E4DBBBBC2F968ACC7D6C0Οι δημοσιεύσεις του oryktosploutos.net και του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) σχετικά με τα αποτελέσματα δημοσκόπησης της εταιρείας RASS με θέμα «οι προκλήσεις στην αξιοποίηση των ορυκτών πόρων της χώρας και η αντίληψη της κοινωνίας για την δυνατότητα ανάπτυξης του εξορυκτικού κλάδου», δεν άρεσαν στην antigold παρέα και αμέσως επιδόθηκε στο αγαπημένο της σπορ, τη διαστρέβλωση των γεγονότων…

Το πρόβλημα εδώ είναι πως πρόκειται για αριθμούς, και ως γνωστόν οι αριθμοί δεν ψεύδονται.

Όταν λέμε 85,9% των πολιτών θεωρούν την εξορυκτική δραστηριότητα σημαντική για την ελληνική οικονομία, 87,7% είναι θετικό στη συνέχιση επενδύσεων σε τομείς όπως μεταλλεία, ορυχεία υπό την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι περιβαλλοντικοί όροι, όπως διασφαλίζονται από το κράτος και τους ανεξάρτητους φορείς και 79,6% είναι θετικό στο ενδεχόμενο συνέχισης της επένδυσης στα μεταλλεία Χαλκιδικής με τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις, ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;

Όσον αφορά την «αρνητική» γνώμη κατά τον antigold αρθρογράφο, ας τις δούμε μία-μία:

– 56,3% των πολιτών λέει ότι η επέμβαση στο περιβάλλον από την εξορυκτική δραστηριότητα δεν είναι ελεγχόμενη και με δυνατότητα αποκατάστασης. [Πολύ φυσικό όταν έχει σαν εικόνα στο μυαλό του τα ελληνικά νταμάρια και τα λιγνιτικά πεδία της ΔΕΗ. Η «παράλληλη αποκατάσταση» της Ελληνικός Χρυσός δενείναι ακόμη γνωστή στο ευρύ κοινό].

– 53% πιστεύει οτι οι υφιστάμενοι μηχανισμοί ελέγχου των βιομηχανικών και εξορυκτικών έργων στη χώρα μας μάλλον δεν είναι αποτελεσματικοί. [Είπε κανείς πως είναι αποτελεσματικοί; Και τι σχέση έχει αυτό αν ο κόσμος αποδέχεται την εξόρυξη;]

– Μόλις 39,6% των πολιτών εμπιστεύονται τις αδειοδοτημένες εταιρείες εξόρυξης ορυκτών. [Αυτό δεν αναιρεί την άποψη του 87,7% που είναι θετικό στη συνέχιση επενδύσεων σε τομείς όπως μεταλλεία, ορυχεία… Ευκαιρία με τις πρακτικές της Ελληνικός Χρυσός να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη].

– 62,1% θεωρεί οτι οι εταιρείες εξόρυξης εκμεταλλεύονται τον εθνικό πλούτο χωρίς να αποδίδουν αυτά που θα έπρεπε στο κράτος. [Ακριβώς αυτό κάνει η antigold προπαγάνδα, διότι και οι γάτες γνωρίζουν πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει].

– 65,3% θεωρεί οτι οι εξορυκτικοί χώροι κάνουν τις περιοχές πλησίον της δραστηριότητας λιγότερο ελκυστικές προς κατοίκηση. [Ισχύει ότι και στο πρώτο επιχείρημα. Βεβαίως και έχει δίκιο αυτό το 65,3%, έχοντας στο μυαλό του την κλασική εικόνα από το ελληνικό νταμάρι… Η ολοκλήρωση της «παράλληλής αποκατάστασης» της Ελληνικός Χρυσός θα κάνει πολύ κόσμο να αλλάξει γνώμη].

 

ΑΕΡΟΛΟΓΙΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

οι-αερολογίες-καθο-eta-19675773«Έγραψε» πάλι ο κος Δημητριάδης… Καιρό είχαμε να δούμε άρθρο του και τον είχαμε επιθυμήσει. Συνεπής όπως πάντα, επανήλθε με ακόμα ένα άρθρο αερολογίας και antigold επιχειρημάτων, από εκείνα που μόνο αυτός μπορεί να διατυπώσει…

Ας πιάσουμε τον μίτο της σκέψης του ομότιμου, πράγμα καθόλου εύκολο.

Η συζήτηση ξεκινά από τις απόψεις διαφόρων επιστημόνων περί της ανάγκης εκμετάλλευσης των ορυκτών πόρων της χώρας μας, γεγονός που θα έδινε μια δυναμική αναπτυξιακή προοπτική η οποία –ειδικά σήμερα– λείπει από πολλές περιοχές. Και από το γεγονός πως οι δυνάμενες να εκμεταλλευτούν περιοχές δεν μπορούν να «μετακινηθούν», αφού τα κοιτάσματα είναι εντοπισμένα και δεν μεταφέρονται. Λέει λοιπόν ο κος Δημητριάδης:

«Η φύση επίσης, το ίδιο αυστηρά [σ.σ. με τις μεταλλευτικές περιοχές] χωροθέτησε τις περιοχές ιδιαίτερου κάλους, τις παράλιες και παραποτάμιες περιοχές, τις περιοχές εξαιρετικού κλίματος, τις αγροπαραγωγικές περιοχές, τις ιχθυοπαραγωγικές περιοχές, τις δασικές περιοχές, τις κατάλληλες για κτηνοτροφία περιοχές, τις περιοχές με πολύτιμα υπόγεια αποθέματα νερού, όπως και, σε συνδυασμό με τις ανθρωπογενείς επεμβάσεις, τις ιστορικές περιοχές, τις αρχαιολογικές περιοχές, τις περιοχές τις προσφερόμενες για αγροτουρισμό κ.λπ. Και αυτά όλα δεν μπορούμε επίσης να τα μετακινήσουμε όπου εμείς θέλουμε.

Τίποτα λοιπόν το ιδιαίτερο που να αφορά τον χωροθετικό περιορισμό δεν διαφορίζει τα κοιτάσματα ορυκτών υλών από όλα τα άλλα διαφορετικά τους πλαίσια αναπτυξιακών δυνατοτήτων. Αλλά τότε γιατί θα πρέπει σώνει και καλά οι εξορύξεις και η μεταλλεία να κατισχύουν έναντι όλων των άλλων αναπτυξιακών δυνατοτήτων σε έναν τόπο; Δεν είναι πιο σωστό και δίκαιο να θεωρούνται όλες οι εναλλακτικές αναπτυξιακές δυνατότητες τουλάχιστον ισότιμες στην αφετηρία κάθε σχετικής συζήτησης;».

Θα θέλαμε να μας δείξει ο κος Δημητριάδης μια περίπτωση στην Ελλάδα όπου οι κάτοικοι μιας περιοχής ζουν από τις περιοχές ιδιαίτερου κάλους, τις παράλιες και παραποτάμιες περιοχές, τις περιοχές εξαιρετικού κλίματος, τις περιοχές με πολύτιμα υπόγεια αποθέματα νερού, όπως και, τις ιστορικές περιοχές, τις αρχαιολογικές περιοχές, τις περιοχές τις προσφερόμενες για αγροτουρισμό κ.λπ.

Πιθανόν σε κάποια μέρη να ζουν από τις αγροπαραγωγικές περιοχές, αλλά αυτό συμβαίνει κατά κόρον σε περιοχές εντατικής γεωργίας (π.χ. Θεσσαλικός κάμπος, Άρτα). Ούτε οι ιχθυοπαραγωγικές περιοχές (εννοεί αλιευτικά πεδία ή ιχθυοκαλλιέργειες;) φέρνουν την ανάπτυξη, αν κοιτάξει κανείς τα στατιστικ΄αστοιχεία για την αλιεία στην Ελλάδα. Όσο για τις δασικές περιοχές, δεν καταλαβαίνω πως μια δασική περιοχή θα συντηρήσει οικονομικά μια περιοχή; Με ξυλεία; Για την κτηνοτροφία πιθανόν να υπάρχει αναπτυξιακή προοπτική.

Άρα ξαναρωτάμε συγκεκριμένα για την Χαλκιδική:

Θα ζούμε από τον αγροτουρισμό και τους επισκέπτες των αρχαιοτήτων;

Θα ζούμε από τον τουρισμό; Δηλαδή οι εργαζόμενοι των μεταλλείων με Μ.Ο. μισθού πολύ πάνω από τα 1.000 ευρώ θα γίνουν εποχιακά γκαρσόνια και καμαριέρες για 3-4 μήνες με 650 ευρώ; Ή θα ανοίξουν όλοι δικές τους τουριστικές επιχειρήσεις; Και τέλος πάντως αυτή η περίφημη τουριστική ανάπτυξη γιατί ακόμα δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα;

Θα πουλάμε τοπικά προϊόντα σε αλλοδαπούς τουρίστες το καλοκαίρι, όπως ρίγανη, αρωματικά φυτά και κίτρινα φασολάκια – όπως έχει ακουστεί στο παρελθόν από επίσημα χείλη;

Ωραίοι οι ευσεβείς πόθοι κε Δημητριάδη, αλλά η επιχειρηματολογία σας μπάζει νερά παντού…

Αλλά ο ομότιμος θέλει και αλλαγή του Μεταλλευτικού Κώδικα(!)

«Τον καιρό, πριν πολλά χρόνια, που σταδιακά διαμορφωνόταν ο Μεταλλευτικός Κώδικας, η μεταλλεία θεωρούνταν ο κατ’ εξοχήν αναπτυξιακός κλάδος. Εκείνη την εποχή ούτε ως σκέψη περνούσε η ιδέα πως εξίσου αναπτυξιακοί κλάδοι μπορεί να ήταν και ο τουρισμός, η αξιοποίηση των φυσικών ιδιαιτεροτήτων του ελληνικού τοπίου, η ποιοτική και τυποποιημένη δευτερογενής παραγωγή αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων και τόσα άλλα. Τότε η μεταλλεία εθεωρείτο ως αντιπαρατιθέμενη μόνο στην ιδιωτική ιδιοκτησία, την οποία βέβαια και «έπρεπε» να κατατροπώσει».

Επιμένει… «ο τουρισμός, η αξιοποίηση των φυσικών ιδιαιτεροτήτων του ελληνικού τοπίου, η ποιοτική και τυποποιημένη δευτερογενής παραγωγή αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων και τόσα άλλα». Η καραμέλα της εναλλακτικής ανάπτυξης που πιπιλάνε τόσα χρόνια διάφοροι οικολογούντες και «προστάτες του περιβάλλοντος» έχει αποδειχθεί φούσκα. ΚΑΝΕΝΑΣ κλάδος δεν μπορεί να συνεισφέρει 100% στην ανάπτυξη μιας περιοχής. Για αυτό ακριβώς τον λόγο χρόνια τώρα επαναλαμβάνουμε –σε σημείο να γινόμαστε κουραστικοί–, πως η ανάπτυξη του τουρισμού και συμπληρωματικών δράσεων εναλλακτικού τουρισμού, όσο και η εκμετάλλευση οποιουδήποτε τοπικού προϊόντος σε τίποτα δεν εμποδίζεται από την μεταλλευτική και υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό για όποιον θέλει… Λαμπρό παράδειγμα η προώθηση του γαστριμαργικού τουρισμού στην Χαλκιδική… Αλλά τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την μεταλλευτική σε αυτό τον τόπο στον οποίο είναι συνυφασμένη με την ιστορική του διαδρομή.

Όλα τα άλλα είναι για να γράφουμε τίποτα στο μπλογκ του κολλητού, να περνάειη ώρα….