Διαβάζοντας την ανάρτηση της κας Μαρίας Καδόγλου στο thepressproject, ένιωσα πως η αρθρογράφος σχεδόν… στεναχωριέται(!) που η μετοχή της Eldorado Gold έπεσε το τελευταίο διάστημα… Μάλιστα φαίνεται να υποστηρίζει τον John Paulson, ο οποίος, ηγείται ενός συνασπισμού επενδυτών με στόχο να σταματήσει ο πλουτισμός των CEO και των διοικήσεων των εταιρειών χρυσού σε βάρος των επενδυτών/μετόχων και να μπει τέλος στις απερίσκεπτες επιχειρηματικές επιλογές που οδήγησαν τον κλάδο του χρυσού σε απώλειες $85 δις από το 2010 μέχρι το 2016.

Κι εμείς κα Μαρία, θέλουμε ο κλάδος του χρυσού να ανακτήσει τις απώλειες της τελευταίας πενταετίας… Και γι’ αυτό παλεύουμε να είναι επιτυχημένη η επένδυση της Eldorado Gold στην Ελλάδα να ανακάμψει και η μετοχή της…

Αλλά πως θα γίνει αυτό, αν εσύ μας λες στο ίδιο άρθρο πως η μέθοδος flash smelting είναι «απάτη» και ανεφάρμοστη; Πόθεν συνάγεται το συμπέρασμα αυτό; Επειδή το είπε ο κος Σκουρλέτης όταν ήταν υπουργός; Επειδή το λέει η κα Ιγγλέζη; Επειδή το διατυμπανίζει ο ομότιμος;

Καταλαβαίνω πως δεν έχουν μείνει και πολλά επιχειρήματα ακόμα στην antigold φαρέτρα, αλλά με το συγκεκριμένο θα εκτεθείτε ανεπανόρθωτα…

Όσο για την επίθεση σε Σταθάκη και διαιτησία, ποιο είναι το πρόβλημα; Θέλετε ή δεν θέλετε να βρεθεί κοινή αποδεκτή λύση και να επιστρέψει η ομαλότητα στην ΒΑ Χαλκιδική; Καταλαβαίνω πως θα στεναχωρηθείτε που η κα Ιγγλέζη δεν θα ξαναδεί βουλευτική έδρα στη ζωή της, αλλά τι προέχει;

(Μην απαντήσετε, ρητορική ήταν η ερώτηση).

Ο Πάνος είναι 33 ετών. Είναι πτυχιούχος Μεταλλειολόγος Μηχανικός του ΕΜΠ με 2 μεταπτυχιακά στο βιογραφικό του και εδώ και 2 εβδομάδες είναι άνεργος.

Το Beach Bar που εργαζόταν ολόκληρη τη σεζόν στη Χαλκιδική έκλεισε μετά από μια πολύ καλή σεζόν και για την επιχείρηση, αλλά και για τους εργαζομένους της.

Εκεί έτυχε να γνωρίσουμε τον Πάνο, ο οποίος παρά τις επιστημονικές περγαμηνές του ασκούσε με ιδιαίτερη επιτυχία το επάγγελμα του σερβιτόρου. Όταν όμως έπιανε κουβέντα με τους πελάτες του καταστήματος και γνωρίζονταν λίγο καλύτερα μαζί τους δεν έκρυβε το παράπονο του για το γεγονός ότι έκανε τον σερβιτόρο ενώ ήταν μεταλλειολόγος μηχανικός.

“Καλό το μεροκάματο. Πολύ καλό σε σχέση με το τι μισθοί παίζουν στην Ελλάδα, αλλά είναι για 4 μήνες μόνο. Και το κυριότερο; Δεν είναι αυτό που έχω σπουδάσει και ο τομέας που θέλω να διακριθώ και να προσφέρω.”

Και όταν τον ρωτούσε κάποιος τι σκόπευε να κάνει, καθώς ο καιρός που το bar θα έκλεινε πλησίαζε εκείνος απαντούσε: “Περιμένω τον Χρυσό στο Στρατώνι και τον Μόλυβδο στην Αλεξανδρούπολη. Έχω καταθέσει αιτήσεις για πρόσληψη. Αν δεν γίνει κάτι και φέτος θα ψαχτώ για εξωτερικό. Έξω το επάγγελμα μου είναι περιζήτητο.”.

Ο Πάνος, αν και είχε καταγωγή από τη Θράκη, ήθελε να εργαστεί στην Χαλκιδική και στην Ελληνικός Χρυσός, καθώς η κοπέλα με την οποία ήθελε να φτιάξει οικογένεια καταγόταν από τη Χαλκιδική. Αυτή ήταν η προτεραιότητα του.

Ως 2η επιλογή είχε ένα εργοστάσιο ανακύκλωσης μολύβδου στην Αλεξανδρούπολη, το οποίο όπως είχε μάθει είχε μεν ανάγκη για μεταλλειολόγους μηχανικούς όχι όμως τόσους σε αριθμό σε σχέση με εκείνους που απαιτούνται για τα έργα που έχει δρομολογήσει η Ελληνικός Χρυσός.

Πριν κλείσει το Beach Bar ξαναείδαμε τον Παναγιώτη. Ήταν πλήρως απογοητευμένος. Είχε ενημερωθεί πως τόσο η Ελληνικός Χρυσός, όσο και το εργοστάσιο ανακύκλωσης στην Αλεξανδρούπολη δεν θα έκαναν προσλήψεις προς το παρόν τουλάχιστον.

“Ο Χρυσός δεν προσλαμβάνει γιατί έχουν κολλήσει κάτι άδειες για τις Σκουριές. Γενικά όμως χρειάζεται ένα μικρό θαύμα για να εργαστεί ένας μεταλλειολόγος μηχανικός οπουδήποτε στην Ελλάδα, παρά τους τεράστιους ορυκτούς πόρους που διαθέτει. Άστα… Είναι πολύ δύσκολοι οι καιροί για εμάς” μας έλεγε με φωνή που με μεγάλη δυσκολία ακουγόταν.

Άραγε αυτός ο εφιάλτης για τους υψηλά και επιστημονικά καταρτισμένους νέους αυτής της χώρας θα τελειώσει ποτέ; Δεν γίνεται να έχει τελειώσει ο εφιάλτης της Ελλάδας κατά τον κ. Σόιμπλε, αφού όλα τα συμφωνηθέντα τα εκτελεί σωστά η κυβέρνηση και οι νέες/οι της να μην έχουν σοβαρή επαγγελματική προοπτική στη χώρα τους;

Κάτι σ’ αυτήν την περίπτωση παραμένει λάθος και πρέπει να αλλάξει το ταχύτερο δυνατόν, αν δεν θέλουμε να συνεχιστεί αυτή η ακατάσχετη αιμορραγία φυγής των καλύτερων μυαλών μας στο εξωτερικό.

[ΠΗΓΗ: http://politesaristoteli.blogspot.gr, 26/10/2017]