Author Archives: metalleiachalkidikis

ΟΞΥΝΕΤΑΙ Η ΚΟΝΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση μεταφέρονται πλέον οι καταγγελίες για την υπόθεση των μονάδων ιχθυοκαλλιέργειας στη Σιθωνία της Χαλκιδικής, καθώς και των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από την λειτουργία τους.

Οι επαγγελματίες της ευρύτερης περιοχής της Τορώνης Χαλκιδικής προσβάλλουν πλέον και στο κοινοτικό επίπεδο την οριοθέτηση της Περιοχής Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ), στο πλαίσιο σχετικής Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, η οποία εγκρίθηκε πριν από ένα χρόνο από το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Σύλλογος Επαγγελματιών Τορώνης, Καλαμιτσίου, Τριστινίκας και Πόρτο Κουφό Χαλκιδικής, με πολυσέλιδο έγγραφο που συνέταξε η νομική σύμβουλός του, απευθύνεται προς την Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καταγγέλλοντας το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας για την παραβίαση διατάξεων του ενωσιακού δικαίου για την προστασία του περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας.

Όπως επισημαίνουν οι επαγγελματίες, η ΠΟΑΥ Χαλκιδικής σχεδιάζεται να περιλάβει την περιοχή του Πόρτο Κουφό, η οποία περιλαμβάνει αυστηρά προστατευόμενα είδη.

Οι καταγγέλλοντες επαγγελματίες σημειώνουν ότι δεν ενημερώθηκαν για την κατατεθείσα ΠΟΑΥ Χαλκιδικής και δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να εκφράσουν τις απόψεις τους προς την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος, πριν την διατύπωση γνωμοδότησης από την Περιφέρεια.

Σύμφωνα με το σχετικό έγγραφο, που στάλθηκε στην Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, συντελείται:

α) παράβαση των γενικών αρχών του ενωσιακού δικαίου για την προστασία του περιβάλλοντος, ειδικότερα οι αρχές:

– της διατήρησης, προστασίας και βελτίωσης της ποιότητας του περιβάλλοντος

– της συνετής και ορθολογικής χρησιμοποίησης των φυσικών πόρων

– της πρόληψης

-της προφύλαξης και

-αντιμετώπισης της ρύπανσης στην πηγή, οι οποίες εκφράζονται στο άρθρο 191 της Συνθήκης της Λισσαβόνας

β) παράβαση των διατάξεων της Οδηγίας 92/43/ΕΚ “για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων, καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας” καθότι προωθείται υδατοκαλλιέργεια σε περιοχή προστατευόμενη που διαθέτει είδη αυστηρής προστασίας. Η περιοχή όπου σχεδιάζεται εγκατάσταση ιχθυογεννητικού σταθμού περιλαμβάνει περισσότερα από 87 σπάνια και αυστηρά προστατευόμενα είδη από την Ενωσιακή νομοθεσία.

γ) παράβαση των διατάξεων της Οδηγίας 2001/42/ΕΚ, όπως αυτή ενσωματώθηκε στην εθνική έννομη τάξη με την ΚΥΑ 107017/2006. Ως βασική προϋπόθεση της ενωσιακής νομοθεσίας για την έγκριση και εφαρμογή των Στρατηγικών Μελετών Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) τίθεται η ενημέρωση και διαβούλευση με το άμεσα ενδιαφερόμενο κοινό, το οποίο θα υποστεί τις συνέπειες, θετικές ή αρνητικές, του σχεδιαζόμενου έργου.

Έτσι, ο Σύλλογος Επαγγελματιών Τορώνης, Καλαμιτσίου, Τριστινίκας και Πόρτο Κουφό Χαλκιδικής επισημαίνει ότι το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας εξέδωσε θετική γνωμάτευση χωρίς να λάβει υπόψη του και χωρίς να αξιολογήσει το προστατευόμενο από την νομοθεσία φυσικό περιβάλλον και τα είδη που αναφέρονται ανωτέρω και προστατεύονται από την Ενωσιακή και Εθνική νομοθεσία. Η συνέχεια της υπόθεσης στα αρμόδια όργανα της ΕΕ.

Σχόλιο του μπλογκ: Η δημιουργία των Περιοχών Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ), είναι μια σωτήρια πρωτοβουλία για να μπει ένα τέλος στην άναρχη ανάπτυξη της ιχθυοκαλλιέργειας όπως είχε γίνει και στο ξεκίνημα της ανάπτυξης των αιολικών πάρκων. Από τότε που οριοθετήθηκαν οι Περιοχές Αιολικής Προτεραιότητας (ΠΑΠ) με καθορισμένη την φέρουσα ικανότητά τους, και καθορίστηκε και η πυκνότητα Αιολικών Εγκαταστάσεων ανά Ο.Τ.Α τα περισσότερα προβλήματα λύθηκαν. Αυτό πάνε να πετύχουν και οι ΠΟΑΥ. Αλλά γενικώς πάσχουμε από το σύνδρομο MINBY– Not In My Back Yard. Δηλαδή τη συλλογική αντιπαράθεση σε κάποια προτεινόμενη αλλαγή στο τοπικό περιβάλλον. Οι αντιδράσεις ΝΙΜΒΥ βασίζονται στην πεποίθηση ότι η αλλαγή σε κάθε περίπτωση θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στο χαρακτήρα, την κοινωνικοοικονομική κατάσταση και την ποιότητα ζωής μας. Συνήθως αυτό δεν ισχύει… Γενικά δεν θέλουμε εξορύξεις, δεν θέλουμε ιχθυοκαλλιέργειες, δεν θέλουμε αιολικά πάρκα δεν θέλουμε φωτοβολταϊκά πάρκα… Ούτε καν εμπορικά πάρκα… Εντάξει… Ας γεμίσουμε ξενοδοχεία, ξενώνες και Greek taverns…

 

[ΠΗΓΗ: http://ergoliptesxalkidikis.blogspot.gr/, 6/5/2018}

ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ… ΑΝΑΧΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Μέχρι και τα 15 μέτρα φτάνει το ύψος των λόφων από μπάζα που έχουν δημιουργηθεί τόσο έξω από τον οικισμό της Νικήτης όσο και δίπλα στον Νέο Μαρμαρά

Βουνά από μπάζα στη Χαλκιδική και στη μοναδικής φυσικής ομορφιάς χερσόνησο της Σιθωνίας. Την ώρα που ξεκινά η τουριστική περίοδος και η Χαλκιδική ετοιμάζεται να σπάσει ακόμη ένα ρεκόρ υποδεχόμενη περισσότερους από 1,5 εκατ. τουρίστες, η Σιθωνία καλύπτεται από χωματερές, βάζοντας σε κίνδυνο την εικόνα της και όχι μόνο. Μέχρι και 15 μέτρα φτάνει το ύψος των λόφων από μπάζα που έχουν δημιουργηθεί τόσο έξω από τον οικισμό της Νικήτης όσο και δίπλα στον Νέο Μαρμαρά, σε απόσταση αναπνοής από το κεντρικό οδικό δίκτυο, το οποίο οδηγεί προς τις παραλίες. Χιλιάδες τόνοι από μπάζα και ογκώδη απόβλητα καταγράφονται κατά μήκος ολόκληρου του δεύτερου ποδιού.

Οι χωματερές φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια την άνοιξη και λίγο πριν από το καλοκαίρι, όταν οι περισσότεροι ιδιοκτήτες ξενοδοχειακών μονάδων, τουριστικών καταλυμάτων αλλά και παραθεριστικών κατοικιών προχωρούν σε συντηρήσεις, ανακαινίσεις, ανακατασκευές ή ακόμη και επεκτάσεις των ακινήτων τους.

Φαύλος είναι ο κύκλος των ευθυνών για τους δεκάδες σκουπιδότοπους στη Σιθωνία. Τα ανεξέλεγκτα μπάζα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του δήμου, όπως παραδέχεται ο δήμαρχος της περιοχής, Γιάννης Τζίτζιος. Μιλώντας στο «Εθνος» τονίζει ότι σε πολλές περιπτώσεις ο δήμος δεν μπορεί να επέμβει, γιατί οι παράνομες χωματερές έχουν δημιουργηθεί μέσα σε ιδιωτικά οικόπεδα και χωράφια, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οι εκτάσεις είναι δασικές και θα πρέπει να παρέμβει το Δασαρχείο.

«Ο δήμος κάνει ό,τι μπορεί παρά την υποστελέχωση που έχει και τους λίγους πόρους που διαθέτει Για να μαζευτούν όλα αυτά τα μπάζα χρειάζονται πόροι. Οταν δεν υπάρχουν κονδύλια πώς θα γίνει αστό;» αναρωτιέται και προσθέτει: «Κάθε μέρα έρχεται ο αρμόδιος αντιδήμαρχος στο γραφείο μου και παραπονιέται. Τόσο πολίτες όσο και εμείς ως δήμος έχουμε κάνει καταγγελίες στην Αστυνομία, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Σε χώρους που ανήκουν στον δήμο προσπαθούμε με φορτηγά μας να προχωρήσουμε στην αποκομιδή τους. Δεν είναι όμως δική αρμοδιότητα η αποκομιδή των μπάζων από ιδιωτικές και δασικές εκτάσεις. Και εκεί εντοπίζεται το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Ευθύνες

Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση και το Δασαρχείο έχουν την κύρια ευθύνη. Το όλο θέμα βρίσκεται στη συνείδηση του κάθε πολίτη. Τους ενδιαφέρει απλώς να κάνουν τη δουλειά τους» λέει ο κ. Τζίτζιος, υπενθυμίζοντας ότι και τα πρόστιμα που μπορεί να επιβάλει ο δήμος δεν είναι μεγάλα.

Σίδερα, τούβλα, ολόκληρα κομμάτια από μπετόν, κάγκελα, παράθυρα, μπαλκονόπορτες, μέχρι και στρώματα τα οποία προέρχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από κατασκευές, κατεδαφίσεις και ανακαινίσεις οι οποίες γίνονται σε ξενοδοχειακές μονάδες και ενοικιαζόμενα καταλύματα της περιοχής είναι πεταμένα ανάμεσα σε χορτολιβαδικές εκτάσεις. Περίπου τριάντα στρέμματα είναι η χωματερή ανεξέλεγκτης απόθεσης μπάζων και ογκωδών αντικειμένων έξω από τον οικισμό της Νικήτης. Περίπου διακόσια μέτρα από αυτόν τον χώρο λειτουργούσε παλαιότερα η χωματερή του οικισμού της Νικήτης, ενώ στον ίδιο χώρο είναι αποθηκευμένοι δεκάδες κάδοι απορριμμάτων του Δήμου Σιθωνίας. Στην ίδια ανεξέλεγκτη χωματερή υπάρχουν και ασφαλτικά υλικά από εργολαβικές εταιρείες, οι οποίες εκτελούν δημόσια έργα στην περιοχή. Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι παράνομες χωματερές της Χαλκιδικής όσο ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες, καθώς αυξάνονται και οι κίνδυνοι πυρκαγιάς.

[ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ, του Τίμου Φάκαλη, 7/5/2018]

ΑΠΟ ΤΗ ΦΕΝΑΚΗ ΣΤΟ ΠΟΓΚΡΟΜ

Η εργατική τάξη θυσιάστηκε στον βωμό του κρατισμού έτσι όπως νοείται στο σύγχρονο ελληνικό κράτος: ως μονοκομματικός και πελατειακός. Από αυτήν την άποψη, η εργατική τάξη δεν εγκαταλείφθηκε απλά στη μοίρα της. Έπεσε θύμα εκμετάλλευσης των «αφεντικών» του κράτους.

Δεν είναι ανάγκη να ανατρέξει κανείς στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αρκεί να θυμηθεί τη διαβεβαίωση, επαναλαμβανόμενη και επικαιροποιημένη, ότι ο κατώτατος μισθός θα επανερχόταν στα 751 ευρώ. Αντίθετα από τις προεκλογικές υποσχέσεις, η διαβεβαίωση αυτή δόθηκε και μετεκλογικά. Στις 28 Ιανουαρίου του 2015, λίγες ημέρες μετά τον σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα -Καμμένου, ο τότε υπουργός Εργασίας έλεγε στην τηλεόραση του ΑΝΤΙ ότι «η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ είναι μέσα στα πρώτα νομοσχέδια της κυβέρνησης». Τρεις μήνες μετά, ο ίδιος κι αυτή τη φορά από τον ΣΚΑΙ θα προσδιόριζε και χρονικά την επαναφορά: το σχετικό νομοσχέδιο για τη σταδιακή επάνοδο του κατώτατου μισθού επρόκειτο να κατατεθεί στη Βουλή μέσα στον Μάρτιο και φυσικά χωρίς να ζητηθεί η γνώμη των τεχνικών κλιμακίων, της τρόικας δηλαδή, που δεν θα την έλεγαν ποτέ ξανά τρόικα. «Σταδιακή», είχε διευκρινίσει στη συνέχεια ο Σκουρλέτης, σήμαινε σε δυο δόσεις.

Στις αρχές του Απριλίου της ίδιας χρονιάς, κι ενώ είχε ανακοινώσει ότι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης παρέμενε η αποκατάσταση της 13ης σύνταξης, ο υπουργός επανήλθε με μια νέα επίδειξη αποφασιστικότητας και μια επιστολή με παραλήπτες τους κοινωνικούς εταίρους τους οποίους ενημέρωνε ότι από την 1η Ιουλίου του 2016 ο κατώτατος μισθός θα οριζόταν στα 751 ευρώ μεικτές αποδοχές. Στα τέλη Απριλίου, ακόμη μία διαβεβαίωση: «Θα επαναλάβω για άλλη μία φορά πως δεν θα υπάρξει καμία μείωση στις συντάξεις και οι πρωτοβουλίες που έχουμε προαναγγείλει για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και τη σταδιακή αποκατάσταση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, καθώς και για την αναδιοργάνωση του ΣΕΠΕ θα προχωρήσουν κανονικά», δήλωνε προσερχόμενος σε ημερίδα για την υγεία και ασφάλεια της εργασίας. Μία ακόμη διαβεβαίωση τον Μάιο του ’15 μπορεί να εκληφθεί και ως κρεσέντο: «Αμέσως μετά τη συμφωνία, η ρύθμιση θα προωθηθεί στη Βουλή ακόμα και αν οι δανειστές τη θεωρούν μονομερή ενέργεια».

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η συμφωνία δεν ήλθε ποτέ και ο Σκουρλέτης δεν υποχρεώθηκε να καταφύγει σε καμιά μονομερή ενέργεια. Αντίθετα, ήρθε ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα με ένα αποτέλεσμα τόσο καθαρό ώστε να γεννήσει έναν πολιτικό νεολογισμό, την kolotoumba, που πολύ άρεσε στον διεθνή Τύπο. Ήρθαν και τα capital controls, μια ακροβασία στο χείλος του γκρεμού, και μια διαπραγμάτευση 17 ωρών που μπορεί να μην ήταν ακριβώς διαπραγμάτευση αλλά μια αφόρητη πίεση στον Αλέξη Τσίπρα να επιλέξει ανάμεσα στον τρίτο Μνημόνιο και το άλμα στο κενό. Επέλεξε το Μνημόνιο αφού φρόντισε να μοιραστεί την ευθύνη με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Και κάπως έτσι, η πρώτη, η πιο συμβολική φιλεργατική μάχη της κυβέρνησης, κατέληξε σε μια πραγματική συντριβή. Ούτως ή άλλως, ο Σκουρλέτης είχε εγκαταλείψει το υπουργείο Εργασίας στις 17 Ιουλίου του 2015 για να αναλάβει το υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

Δεν θα πρέπει να δει κανείς αυτήν την αλλαγή σαν ένα απλό πέρασμα από υπουργείο σε υπουργείο αλλά σαν ένα άλμα από μια φιλεργατική φενάκη σε ένα αντεργατικό πογκρόμ, που πάντως δεν θα πρέπει να χρεωθεί μόνο στον Σκουρλέτη αλλά σε ολόκληρη την κυβέρνηση. Ήταν ένα πογκρόμ εκτός μνημονιακών υποχρεώσεων, ένα πογκρόμ που δεν είχε επιβάλει κανένα τεχνικό κλιμάκιο, κανένας θεσμός που άλλοτε τον έλεγαν τρόικα, καμία διαπραγμάτευση, καμία πίεση. Το αντεργατικό πογκρόμ ήταν μια κυβερνητική επιλογή. Και τα θύματά του ήταν οι 2.000 μεταλλωρύχοι της Ελληνικός Χρυσός θύματα μιας κυβέρνησης που εξάντλησε και τα τελευταία αποθέματα της περιβαλλοντικής της ευαισθησίας στις Σκουριές της Χαλκιδικής για να μην της περισσέψει ούτε ίχνος για την Πτολεμαΐδα, την Κοζάνη, τη Φλώρινα ή το Αμύνταιο.

Περιοχές δυο κατηγοριών; Και εργαζόμενοι δυο κατηγοριών. Για μια αριστερή κυβέρνηση, οι μεταλλωρύχοι θα ήταν το σύμβολο της εργατικής τάξης. Για την κυβέρνηση Τσίπρα- Καμμένου δεν ήταν ταξικός εχθρός, όπως ήταν θεωρητικά οι ανθρακωρύχοι της Βρετανίας για τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Ήταν όμως μια κάποια ενόχληση, ένα εμπόδιο στον δρόμο προς την επίτευξη του στόχου. Τηρουμένων των ιδεολογικών αναλογιών, ήταν σαν εκείνα τα πενταετή πλάνα που άφηναν στο διάβα τους θύματα – τι σημασία είχαν 2.000 άνεργοι παραπάνω Κι έπειτα, να μιλάνε οι προηγούμενοι που έφτασαν τους ανέργους στο ένα εκατομμύριο και είναι οπαδοί του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, μισούν τις συλλογικές συμβάσεις και λατρεύουν τις ελαστικές μορφές εργασίας;

Κάπως έτσι ένα σύμβολο της ελληνικής εργατικής τάξης, οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής, δεν θα πήγαιναν στον παράδεισο, θα κατέληγαν στην κόλαση της ανεργίας. Αλλά δεν θα ήταν οι μόνοι ριγμένοι. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση έχει εξορίσει ολόκληρη την εργατική τάξη από τον παράδεισό της. Και πάλι κανένα Μνημόνιο, καμία πίεση, κανένας θεσμός δεν της επέβαλε να αφαιμάξει του εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα για να δημιουργήσει έναν κουμπαρά που θα της επιτρέψει να συντηρήσει μια ειδική σχέση με τους εργαζόμενους του Δημοσίου. Η εργατική τάξη θυσιάστηκε στον βωμό του κρατισμού έτσι όπως νοείται στο σύγχρονο ελληνικό κράτος: ως μονοκομματικός και πελατειακός. Από αυτήν την άποψη, η εργατική τάξη δεν εγκαταλείφθηκε απλώς στη μοίρα της. Έπεσε θύμα εκμετάλλευσης των «αφεντικών» του κράτους.

Αν, λοιπόν, η κυβέρνηση Τσίπρα -Καμμένου προδίδει το πνεύμα της Πρωτομαγιάς, δεν είναι επειδή υποφέρει κάτω από τον ζυγό των μνημονιακών υποχρεώσεων που η ίδια δημιούργησε. Δεν είναι, ας πούμε, το Ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου, του οποίου την ιδιοκτησία εξακολουθεί ο ίδιος να διεκδικεί περήφανα. Ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο αυτό. Η αντεργατική κουλτούρα της κυβέρνησης εκδηλώθηκε και σε μη μνημονιακά πεδία, σε πεδία όπου θα μπορούσε να καταθέσει τα φιλεργατικά της διαπιστευτήρια. Δεν το έκανε. Γιατί αυτά τα τρία χρόνια δεν ήταν απλώς μια διαδρομή από τη φενάκη στο πογκρόμ. Κυρίως, ήταν ένα σχέδιο παραμονής στην εξουσία. Ακόμη κι αν το κόστος είναι πολλές εργατικές Πρωτομαγιές.

H διευθύντρια του γραφείου του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη Κατερίνα Νοτοπούλου επέλεξε έναν αν μη τι άλλο παράξενο τρόπο για να τιμήσει την επέτειο… Παραδοσιακά… ως άλλο κορίτσι των λουλουδιών.

[ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, του Περικλή Δημητρολόπουλου, 05/05/2018]

 

ΘΡΙ ΕΝΤ ΔΕ ΚΟΥΚΟΣ… (ΚΑΙ ΠΑΛΙ)

Ξεκίνησε η περίφημη «προγραμματισμένη πορεία» μετά από συγκέντρωση στην Καμάρα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού… Σκέψου και να μην ήταν «προγραμματισμένη»…

Ο Σαββατιάτικος καλός καιρός δεν βοήθησε… Στο σύνολο κατάφεραν να μαζευτούν σκάρτα 150 άτομα συμπεριλαμβανομένων των «συντρόφων» του αναρχικού Θεοφίλου και άλλων άξιων τέκνων του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Θλιβερό το θέαμα, το οποίο οι Σαββατοκυριακάτικοι επισκέπτες της πόλης κοίταγαν με απορία…

Μια δικαιολογία είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων antigold είχε πάει στην Ζυρίχη για την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «Eldorado- O αγώνας για τις Σκουριές» των Leopold Helbich και Wasil Schauseil όπου εμφανίζεται guest star ο γερόλυκος του «κινήματος» Απόστολος «Τόλης» Παπαγεωργίου. Οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να συνέλθουν από το jet-lag, που να προλάβουν να πάνε στην σημερινή πορεία…

Στην εικόνα έχουμε σημειώσει την «πορεία» για να μην την μπερδέψετε με τους τυχαίους περαστικούς…

Άντε, και του χρόνου…